Ecclesiastes 12

¹Pamiętaj o swoim Stwórcy w dniach swojej młodości, zanim przyjdą dni trudne i zbliżą się lata, gdy powiesz: „Nie znajduję w nich przyjemności"—

²zanim słońce i światło, księżyc i gwiazdy staną się ciemne, i chmury powrócą po deszczu;

³gdy drżeć będą strażnicy domu, i pochylać się będą ludzie silni, gdy żarnownice przestaną pracować, bo będzie ich mało, i mętnieć będą oczy patrzące przez okna;

⁴gdy zamkną się drzwi na ulicy i cichnąć będzie głos żarnownic; gdy ludzie zbudzą się na głos ptaków, ale wszystkie ich pieśni staną się słabe;

⁵gdy ludzie będą się bać wysokości i niebezpieczeństw na ulicach; gdy kwitnie migdałowiec i czołga się szarańcza, i pożądanie nie będzie już pobudzone. Wtedy ludzie idą do swojego wiecznego domu, a żałobnicy chodzą po ulicach.

⁶Pamiętaj o nim—zanim zostanie przerwana srebrna nić, i złota miska rozbita; zanim dzban rozleci się przy źródle, i koło złamane będzie przy studni,

⁷i proch powróci do ziemi, z której przyszedł, a duch powróci do Boga, który go dał.

⁸„Marność! Marność!" mówi Nauczyciel. „Wszystko jest marością!"

⁹Nie tylko Nauczyciel był mądry, ale także przekazywał wiedzę ludowi. Rozważał i szukał oraz porządkował wiele przysłów.

¹⁰Nauczyciel szukał, aby znaleźć właściwe słowa, i to, co napisał, było słuszne i prawdziwe.

¹¹Słowa mędrców są jak bodźce, ich zebrane mowy jak gwoździe mocno wbite—dane przez jednego pasterza.

¹²Bądź ostrożny, mój synu, przed czymkolwiek poza nimi. Pisania wielu ksiąg nie ma końca, a wiele nauki męczy ciało.

¹³Teraz wszystko usłyszane; oto jest zakończenie sprawy: Bój się Boga i przestrzegaj jego przykazań, bo taka jest powinność całej ludzkości.

¹⁴Gdyż Bóg przywoła każde dzieło do sądu, łącznie z każdą rzeczą ukrytą, czy to jest dobre, czy złe.