Ecclesiastes 1

¹De woorden van de Prediker, de zoon van David, koning te Jeruzalem.

²Ijdelheid der ijdelheden, zegt de Prediker, ijdelheid der ijdelheden; alles is ijdelheid.

³Wat heeft de mens voor voordeel van al zijn arbeid, dien hij onder de zon doet?

⁴Een geslacht gaat voorbij, en een ander geslacht komt: maar de aarde blijft eeuwig bestaan.

⁵De zon gaat ook op, en de zon gaat onder, en haast zich naar zijn plaats, waar zij opging.

⁶De wind gaat naar het zuiden, en keert zich naar het noorden; hij draait voortdurend rond, en keert terug volgens zijn banen.

⁷Al de rivieren vloeien in de zee; nochtans wordt de zee niet vol; naar de plaats, vanwaar de rivieren komen, keeren zij daarheen weder.

⁸Alle dingen zijn vol van moeite; de mens kan het niet uitspreken: het oog wordt niet verzadigd van zien, noch het oor vervuld van horen.

⁹Hetgeen geweest is, dat zal zijn; en hetgeen gedaan is, dat zal gedaan worden; er is niets nieuws onder de zon.

¹⁰Is er iets, waarvan men zeggen kan: Zie, dit is nieuw? Het is reeds geweest in de oude tijd, welke voor ons geweest is.

¹¹Er is geen gedachtenis van de vorige dingen; ook zal er geen gedachtenis zijn van de dingen, die komen zullen, bij diegenen, die daarna komen zullen.

¹²Ik, de Prediker, ben koning geweest over Israël te Jeruzalem.

¹³En ik gaf mijn hart op om door wijsheid te zoeken en na te sporen al hetgeen onder de hemel geschied: deze zware arbeid heeft God den kinderen der mensen gegeven, zich daarmee in te laten.

¹⁴Ik heb al de werken aanschouwd, die onder de zon geschieden; en zie, alles is ijdelheid en kwelling des geestes.

¹⁵Hetgeen krom is, kan niet recht gemaakt worden; en hetgeen gebrekkig is, kan niet geteld worden.

¹⁶Ik sprak met mijn hart, zeggende: Zie, ik ben groot geworden, en heb meer wijsheid verkregen dan allen, die voor mij te Jeruzalem zijn geweest; ja, mijn hart heeft veel wijsheid en kennis ondervonden.

¹⁷En ik gaf mijn hart op om wijsheid te kennen, en om dwaasheid en zotheid te kennen; ik bemerkte, dat dit ook kwelling des geestes is.

¹⁸Want in veel wijsheid is veel verdriet; en wie kennis vermeerdt, vermeerdt smarte.