Ecclesiastes 2

¹Powiedziałem w sercu moim: "Chodź no, będę cię kusić radością; delektuj się przyjemnością"; a oto i to było marności.

²Powiedziałem o śmiechu: "To szaleństwo"; a o radości: "Cóż ona sprawia?"

³Badałem w sercu moim, jak by ulaskawić ciało moje winem, serce moje będąc jeszcze przewodnikiem mej mądrości, i jak by chwycić głupotę, aż bym widział, co byłoby dobre dla synów ludzkich, którzy czynią pod niebem przez wszystkie dni swego życia.

⁴Uczyniłem sobie wielkie dzieła. Zbudowałem sobie domy. Zasadziłem sobie winnice.

⁵Uczyniłem sobie ogrody i parki, i zasadziłem w nich drzewa wszelkiego rodzaju owocu.

⁶Uczyniłem sobie zbiorniki wody, aby nawodnić z nich las gdzie drzewa były hodowane.

⁷Kupiłem sobie niewolników i niewolnic, i miałem sługi urodzone w domu moim. Miałem też wielkie posiadłości trzód i stad, ponad wszystkich którzy byli przede mną w Jeruzalem.

⁸Zgromdziłem sobie srebro i złoto, i skarby królów i prowincji. Wziąłem sobie śpiewaków i śpiewaczki, i rozkosze synów ludzkich - instrumenty muzyczne, i te wszelkiego rodzaju.

⁹Tak byłem wielki i powiększyłem się bardziej niż wszyscy którzy byli przede mną w Jeruzalem. A mądrość moja pozostała ze mną.

¹⁰Cokolwiek moje oczy pragneły, nie zatrzymywałem im. Nie wstrzymywałem serca mego od żadnej radości, bo serce moje cieszyło się ze względu na całą moją pracę, i to było moim udziałem ze wszystkiej mojej pracy.

¹¹Wtedy patrzyłem na wszystkie dzieła, które uczyniły ręce moje, i na pracę którą pracowałem aby czynić; a oto wszystko było marności i gonowaniem wiatru, i nie było korzyści pod słońcem.

¹²Zwróciłem się do rozważenia mądrości, szaleństwa i głupoty: albowiem cóż może czynić następca króla? To, co było czynem od dawna.

¹³Wtedy ujrzałem, że mądrość przewyższa głupotę, jako światło przewyższa ciemność.

¹⁴Oczy mądrego są w jego głowie, a głupiec chodzi w ciemności - a jednak poznałem, że jeden los spada na nich wszystkich.

¹⁵Wtedy powiedziałem w sercu moim: "Jak się to stanie głupcowi, tak się stanie i mnie; i czemu byłem tedy mądrzejszy?" Wtedy powiedziałem w sercu moim, że i to jest marności.

¹⁶Albowiem nie ma pamiętki o mądrym podobnie jak o głupcze na wieki, a że w dniach przychodzących wszystko będzie już zapomniałem. I rzeczywiście mądry musi umrzeć jak głupiec!

¹⁷Tak nienawidziłem życia, bo praca która się czyniona jest pod słońcem była mi przykra; albowiem wszystko jest marności i gonowaniem wiatru.

¹⁸Nienawidziłem całej mojej pracy którą pracowałem pod słońcem, widząc że muszę ją opuścić człowiekowi który przyjdzie po mnie.

¹⁹Któż wie, czy będzie człowiek mądry czy głupiec? A jednak on będzie panował nad wszystko moją pracą, którą pracowałem, i w której pokazałem się mądry pod słońcem. I to jest marności.

²⁰Dlatego zacząłem sprawić aby serce moje rozpaczało nad całą pracą którą pracowałem pod słońcem.

²¹Albowiem jest człowiek którego praca jest z mądrością, ze znajomością i ze sprawnością; a przecież ją opuści jako swój udział człowiekowi który nie pracował dla niej. I to jest marności i wielkim złem.

²²Albowiem cóż ma człowiek ze wszystkiej swojej pracy, i ze strumienia serca jego, w którym pracuje pod słońcem?

²³Albowiem wszystkie jego dni są bólami, i jego praca jest smutkiem; i tak nawet w nocy serce jego nie bierze odpoczynku. I to jest marności.

²⁴Nie ma niczego lepszego dla człowieka niż że jada i pija, i czyni siebie cieszyć się dobrem w pracy swojej. I to widziałem, że to jest z ręki Boga.

²⁵Albowiem kto może jeść, albo kto może mieć rozkosze, więcej niż ja?

²⁶Albowiem człowiekowi który się podoba, Bóg daje mądrość, wiedzę, i radość; ale grzesznikowi daje pracę, aby zbierał i gromadził, aby dać jemu który się podoba Bogu. I to jest marności i gonowaniem wiatru.