Ecclesiastes 6

¹Jest zło, które widziałem pod słońcem, i ciąży ono mocno na człowieku:

²człowiek, któremu Bóg daje bogactwa, majątek i cześć, tak że niczego nie brakuje jego duszy ze wszystkiego, czego pragnie, jednak Bóg nie daje mu mocy, aby z tego jadł, lecz obcego człowieka to je; to marność i złe nieszczęście.

³Jeśli człowiek rodzić będzie sto dzieci i żyć będzie wiele lat, tak że dni jego lat będą liczne, lecz jego dusza nie będzie nasycona dobrem, i ponadto nie będzie miał pogrzebu; powiadam, że poród przed czasem lepszy jest od niego:

⁴albowiem przychodzi on w marności i odchodzi w mroku, i jego imię pokryte jest mrokiem;

⁵ponadto nie ujrzał słońca ani go nie poznał; ten ma odpoczynek bardziej niż tamten:

⁶tak, gdyby żył tysiąc lat dwa razy, i jednak nie cieszyłby się dobrem, czy wszyscy nie idą do jednego miejsca?

⁷Wszelki trud człowieka jest dla jego ust, a jednak apetyt nie jest nasycony.

⁸Jakaż bowiem przewaga mędrca nad głupcem? albo co ma ubogi człowiek, który wie, jak chodzić przed żywymi?

⁹Lepsze jest widzenie oczu niż błądzenie żądzy: to także jest marność i goniec za wiatrem.

¹⁰Cokolwiek było, jego imię zostało dane dawno temu; i wiadomo, co człowiek jest; ani nie może się spierać z tym, który jest od niego potężniejszy.

¹¹Widząc, że jest wiele rzeczy, które zwiększają marność, co ma człowiek z tego pożytku?

¹²Albowiem kto wie, co jest dobre dla człowieka w jego życiu, przez wszystkie dni jego marnego życia, które spędza jako cień? gdyż kto może powiedzieć człowiekowi, co będzie po nim pod słońcem?