Ephesians 4

¹Dlatego ja, więzień w Panu, błagam was, abyście postępowali godnie powołania, którym zostaliście powołani,

²w całej pokorze i łagodności, w cierpliwości, znosząc jedni drugich w miłości;

³starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju.

⁴Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też jeden jest nadzieja waszego powołania;

⁵jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest,

⁶jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkim i przez wszystko i w was wszystkich.

⁷Lecz każdemu z nas dana została łaska według miary daru Chrystusa.

⁸Dlatego mówi: Gdy wstąpił na wysokość, wziął w niewolę niewolę i dał dary ludziom.

⁹(A to, że wstąpił, co innego oznacza, jak tylko że także zstąpił do części niższych ziemi?

¹⁰Ten, który zstąpił, jest tym samym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby wypełnić wszystko.)

¹¹I On dał jednym być apostołami, innym zaś prorokami, innym ewangelistami, innym pasterzami i nauczycielami;

¹²dla dopełnienia świętych, dla dzieła służby, dla budowania Ciała Chrystusa:

¹³aż wszyscy osiągniemy jedność wiary i poznania Syna Bożego, aż dojdziemy do pełnoletniego człowieka, do miary wzrostu pełności Chrystusa:

¹⁴abyśmy już nie byli dziećmi, которые się kołyszą i noszą na wszystkie wiatry nauki, przez chytrość ludzi, przez podstęp zmierzający do błędu;

¹⁵lecz mówiąc prawdę w miłości, rosńmy we wszystkim ku Temu, który jest Głową, to jest Chrystusowi;

¹⁶z którego całe ciało, dobrze złączone i spięte razem przez każdy staw, który dostarcza, według działania każdej części w miarę jej, dochodzi do przyrostu na budowanie się samego siebie w miłości.

¹⁷Mówię więc i zaświadczam w Panu, abyście już nie postępowali jak poganie postępują, w próżności umysłu swojego,

¹⁸będąc zaćmionym w rozumie, oddaleni od życia Bożego przez niewiedzę, która w nich jest, przez zatwardzenie serca ich;

¹⁹którzy, utraciwszy czucie, wydali się rozpuście, aby pracować w całej nieczystości z żądzą.

²⁰Lecz wy nie w ten sposób nauczyliście się Chrystusa;

²¹jeśli go słyszeliście i byliście nauczeni w nim, jak to jest prawdą w Jezusie:

²²abyście się pozuli starego człowieka, który się rozpada według pożądań omamy;

²³a abyście byli odnowieni duchem umysłu waszego,

²⁴i oblekli nowego człowieka, który według Boga stworzony jest w sprawiedliwości i świętości prawdy.

²⁵Dlatego, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie każdy prawdę bliźniemu swojemu: bo jesteśmy sobie nawzajem członkami.

²⁶Gniewajcie się, ale nie grzeszcie: słońce niech nie zachodzi nad waszym gniewem:

²⁷i nie dajcie miejsca diabłu.

²⁸Kto kradł, niech już nie kradnie, lecz raczej pracuj pracując własnymi rękami to, co dobre, aby miał z czego dać potrzebującemu.

²⁹Żadne słowo zepsute niech nie wychodzi z waszych ust, lecz takie, które jest dobre do budowania, gdy trzeba, aby dało łaskę słuchającym.

³⁰I nie smućcie Ducha Świętego Bożego, którym zapieczętowani jesteście na dzień odkupienia.

³¹Wszelka gorycz i gniew i złość i wrzawa i zniewaga niech będą odłączone od was, razem ze wszelką złośliwością:

³²ale bądźcie dla siebie łaskawi, miłosierni, wybaczając jedni drugich, jak i Bóg w Chrystusie wam wybaczył.