Ezekiel 17

¹I słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiąc:

²Synu człowieczy, postaw zagadkę i mów przypowieść do domu Izraela;

³i powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Wielki orzeł z wielkimi skrzydłami i długimi piórami, pełen upierzenia rozmaitych barw, przyszedł na Liban i wziął wierzchołek cedru:

⁴przełamał wierzchołek młodych gałęzi jego i zaniósł je do krainy handlowej; w mieście kupców umieścił je.

⁵Wziął też ze zboża ziemi i posadził je na glebie żyznej; nad wodami licznymi umieścił je; posadził je jako wierzbę.

⁶I urosła, i stała się rozłożystą winorośliną niskiego wzrostu, której gałęzie zwracały się ku niemu, a jego korzenie były pod nim: stała się więc winorośliną i wydawała gałęzie, i wypuszczała pędy.

⁷Był też inny wielki orzeł z wielkimi skrzydłami i licznymi piórami: i oto ta winorośl zwróciła swe korzenie ku niemu i wydała swoje gałęzie w jego kierunku, od grządek, gdzie była posadzona, aby ją nawodniać.

⁸Posadzona była na glebie dobrej nad wodami licznymi, aby wydawała gałęzie, by mogła owocować, by mogła być piękną winorośliną.

⁹Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Czy będzie się jej dobrze powodzić? Czy on nie wyrwie jej korzeni i nie zetnie jej owocu, aby uschła; aby uschły wszystkie jej świeżo kiełkujące liście? A nie mocną ręką ani licznych ludów potrzeba, aby ją podnieść z jej korzeni.

¹⁰Owszem, została posadzona, czy będzie jej się dobrze powodzić? Czy nie uschnie zupełnie, gdy dotknię ją wiatr wschodni? Uschnie na grządkach, gdzie urosła.

¹¹Ponadto słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiąc:

¹²Powiedz teraz domowi buntowniczemu: Czyż nie rozumiecie, co to oznacza? Powiedz: Oto król babiloński przyszedł do Jerozolimy i wziął jej króla i książąt, i zaprowadził ich do siebie do Babilonu:

¹³i wziął z nasienia królewskiego i zawarł z nim przymierze; pod przysięgą go też wziął, i zabrał potężnych z ziemi;

¹⁴aby królestwo było poniżone, aby się nie podniosło, ale aby, zachowując jego przymierze, mogło trwać.

¹⁵Lecz on zbuntował się przeciwko niemu, wysyłając swoich posłów do Egiptu, aby mu dali konie i lud liczny. Czy będzie mu się dobrze powodzić? Czy ujdzie ten, który czyni takie rzeczy? Czy zerwie przymierze i ujdzie?

¹⁶Jak żyję, mówi Pan Bóg, zapewne w miejscu, gdzie mieszka król, który go uczynił królem, której przysięgę wzgardził, i które przymierze złamał, tam w Babilonie umrze.

¹⁷I Faraon ze swoim wojskiem potężnym i wielkim ludem nie będzie mu pomocą w wojnie, gdy nasypią wały i będą budować forty, aby wytracić wielu ludzi.

¹⁸Bowiem wzgardził przysięgą, łamiąc przymierze; i oto podał mu rękę, a jednak wszystko to uczynił; nie ujdzie.

¹⁹Dlatego tak mówi Pan Bóg: Jak żyję, zapewne swoją przysięgę, którą wzgardził, i moje przymierze, które złamał, sprowadzę to na jego głowę.

²⁰I rozprzestrzeń mą sieć nad nim, i będzie złapany w moją pułapkę, i zaprowadzę go do Babilonu, i będę roztrząsać go tam o jego przewinienie, które popełnił wobec mnie.

²¹I wszyscy jego zbiegowie ze wszystkimi jego bandami padną od miecza, a pozostali będą rozproszeni na wszystkie wiatry: i poznacie, że Ja, Pan, mówiłem to.

²²Tak mówi Pan Bóg: Wezmę też ze wierzchołka wysokiego cedru, i posadzę go; z wierzchołka jego młodych gałęzi oderwę niejaki czułą gałąź, i posadzę ją na górze wysokiej i wyniosłej:

²³Na górze wysokości Izraela posadzę ją; i będzie wydawać gałęzie, i owocować, i stanie się pięknym cedrem: i pod nim będą przebywać wszelkiego rodzaju ptaki; w cieniu jego gałęzi będą mieszkać.

²⁴I wszystkie drzewa polne poznacie, że Ja, Pan, poniżyłem drzewo wysokie, wyniosłem drzewo niskie, wysuszyłem drzewo zielone, i sprawiłem, aby drzewo suche rozkwitło; Ja, Pan, powiedziałem i wykonałem to.