Ezekiel 17

¹Słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiące:

²Synu człowieczy, wyłóż zagadkę i opowiedz podobieństwo domowi izraelskiemu;

³i powiedz: Tak mówi Pan Jahwe: Wielki orzeł z wielkimi skrzydłami i długimi piórami, pełen piór różnych barw, przybył do Libanu i wziął czubek cedru:

⁴odłamał wierzchołek jego młodych gałązek i zawiózł je do ziemi handlu; umieścił je w mieście kupców.

⁵Wziął też ze źródła ziemi i zasadził go w gruncie urodzajnym; umieścił go przy licznych wodach; zasadził go jak wierzbę.

⁶Wyrosła i stała się rozciągającą się winą niskiego wzrostu, której gałęzie zwróciły się ku niemu, a korzenie jego były pod nim: tak stała się winą, wydała gałęzie i puszczała pędy.

⁷Był też inny wielki orzeł z wielkimi skrzydłami i licznymi piórami: a oto winna ta skłoniła swe korzenie ku niemu i wyciągnęła gałęzie ku niemu z łożysk swych nasadzeń, aby je nawodnić.

⁸Zasadzona była w dobrym gruncie przy licznych wodach, aby wydała gałęzie i aby owocowała, aby stała się piękną winą.

⁹Powiedz: Tak mówi Pan Jahwe: Czyż się powiedzie? Czyż nie wyrwie jej korzeni i nie obetnie owocu jej, aby uschła; aby wszystkie jej świeże pędy uschły? I nie przez silne ramię ani przez wiele ludu można będzie jej podnieść z korzeni jej.

¹⁰A oto, choć jest zasadzona, czyż się powiedzie? Czyż nie uschnie całkowicie, gdy wiatr wschodni jej dotknął? Uschnie na łożyskach, gdzie rosła.

¹¹Ponadto słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiące:

¹²Powiedz teraz domowi buntownemu: Czyż nie wiecie, co to oznacza? Powiedz im: Oto król babiloński przybył do Jerozolimy i wziął króla jej i książąt jej, i zawiózł ich do siebie do Babilonu:

¹³i wziął ze szczepu królewskiego i zawarł z nim przymierze; przymusił go też przysięgą i wziął możnych ziemi;

¹⁴aby królestwo było pokornem, aby się nie mogło podnieść, ale aby stosując się do jego przymierza, mogło trwać.

¹⁵Lecz on zbuntował się przeciw niemu, wysyłając swoich posłów do Egiptu, aby dali mu konie i lud liczny. Czyż się powiedzie? Czyż ujdzie, kto czyni takie rzeczy? Czyż złamie przymierze i ujdzie?

¹⁶Tak żyję, mówi Pan Jahwe, że w miejscu, gdzie mieszka král, który go uczynił królem, którego przysięgę wzgardzit, i którego przymierze złamał, nawet z nim w środku Babilonu umrze.

¹⁷Ani faraon z jego potężnym wojskiem i wielką rzeszą nie pomoże mu na wojnie, gdy obsypią wały i zbudują forty, aby wytępiły wiele osób.

¹⁸Bo wzgardzit przysięgą, łamiąc przymierze; a oto dał rękę swoją, a jednak uczynił wszystkie te rzeczy; nie ujdzie.

¹⁹Dlatego tak mówi Pan Jahwe: Tak żyję, że przysięgę moją, którą wzgardzit, i przymierze moje, które złamał, sprowadzę na jego własną głowę.

²⁰Rozciągnę moją sieć na niego, i będzie schwytany w moją pułapkę, i zawiozę go do Babilonu, i wstąpię w sąd z nim tam za jego przestępstwo, którym mnie przesprzestępił.

²¹Wszyscy jego zbiegowie ze wszystkich jego band polegną mieczem, a ci, którzy pozostaną, będą rozproszeni na wszystkie wiatry: i poznacie, że Ja, Jahwe, powiedziałem to.

²²Tak mówi Pan Jahwe: Wezmę też ze czubka cedru wysokiego, i posadzę go; obetnę z jego wierzchołka młodych gałązek jedną czułą, i posadzę ją na wysoko położonej i podwyższonej górze:

²³na górze wysokości Izraela posadzę ją; i wydawać będzie gałęzie i owocować będzie, i będzie pięknym cedrem: i pod nim będą mieszkać wszystkie ptaki każdego skrzydła; w cieniu gałęzi jego będą przebywać.

²⁴I poznają wszystkie drzewa polne, że Ja, Jahwe, poniżyłem drzewo wysokie, wywyższyłem drzewo niskie, wysuszyłem drzewo zielone, i rozwitam uczynić drzewo suche; Ja, Jahwe, powiedziałem to i uczynię.