Ezekiel 20

¹W siódmym roku, w piątym miesiącu, dziesiątego dnia, przyszło do mnie kilku starszyzny Izraela, aby zasięgnąć rady Pana, i usiedli przede mną.

²Wówczas słowo Pana przyszło do mnie:

³„Synu człowieczy, mów do starszyzny Izraela i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Czy przychodzicie, aby zasięgnąć rady przede mną? Jak się mną żyję, nie pozwolę wam zasięgać rady przede mną, mówi Pan Bóg.

⁴Czy sędziować ich będziesz? Czy sędziować ich będziesz, synu człowieczy? Wtedy pokaż im obrzydliwości ich przodków.

⁵I powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: W dniu, kiedy wybrałem Izraela, podniosłem rękę i przysiągłem potomstwu Jakuba, i objawiłem się im w Egipcie. Podniosłem rękę i powiedziałem do nich: Ja jestem Pan, wasz Bóg.

⁶W dniu tym przysiągłem im, że wyprowadzę ich z Egiptu do ziemi, którą sobie dla nich wybrałem, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, najpiękniejszej spośród wszystkich ziem.

⁷I powiedziałem do nich: Każdy z was pozbycie się bożków obrzydliwych, na które zwracacie oczy, i nie skalajcie się bożkami egipskimi. Ja jestem Pan, wasz Bóg.

⁸Ale oni się zbuntowali przeciwko mnie i nie chcieli mnie słuchać; nie pozbyliśmy się bożków obrzydliwych, na które zwracali oczy, ani nie opuścili bożków egipskich. Powiedziałem więc, że wylję mój gniew na nich i rozpalę mój gniew przeciwko nim w Egipcie.

⁹Ale ze względu na moje imię uczyniłem, aby nie było ono zbezczeszczone w oczach narodów, wśród których mieszkali, i przed którymi objawiłem się Izraelitom.

¹⁰Dlatego wyprowdziłem ich z Egiptu i przywiodłem do pustyni.

¹¹Dałem im moje prawidła i objawiłem im moje prawa, przez które będzie żył każdy, kto je będzie spełniał.

¹²Dałem im również moje sabaty jako znak pomiędzy mną a nimi, aby wiedzieli, że ja, Pan, poświęcam ich na świętość.

¹³Lecz lud izraelski zbuntował się przeciwko mnie na pustyni. Nie postępował według moich prawidłów i odrzucił moje prawa, przez które będzie żył każdy, kto je będzie spełniał, i wielce zbezczeszczał moje sabaty. Powiedziałem więc, że wylję mój gniew na nich i zniszczę ich na pustyni.

¹⁴Lecz ze względu na moje imię uczyniłem, aby nie było ono zbezczeszczone w oczach narodów, w obliczu których wyprowdziłem ich.

¹⁵I podniosłem na pustyni rękę, przysiągając im, że nie wprowadzę ich do ziemi, którą im dałem - do ziemi opływającej mlekiem i miodem, najpiękniejszej spośród wszystkich ziem.

¹⁶Albowiem odrzucili moje prawa i nie postępowali według moich prawidłów, a moje sabaty zbezczeszczali. Ich serca przywiązane były do swoich bożków.

¹⁷Jednak zlitosiłem się nad nimi i nie zniszczyłem ich ani nie położyłem im kresu na pustyni.

¹⁸Powiedziałem ich dzieciom na pustyni: Nie postępujcie według praw waszych rodziców, nie zachowujcie ich przykazań i nie skalajcie się ich bożkami.

¹⁹Ja jestem Pan, wasz Bóg; postępujcie według moich prawidłów i pilnie strzeżcie moich praw.

²⁰Moje sabaty uświęcajcie, aby były znakiem pomiędzy mną a wami. Wtedy poznacie, że ja jestem Pan, wasz Bóg.

²¹Lecz dzieci zbuntowały się przeciwko mnie: nie postępowały według moich prawidłów, nie pilnie strzegły moich praw, które nakazują każdemu, kto je spełnia, żyć przez nie, i zbezczeszczały moje sabaty. Powiedziałem więc, że wylję mój gniew na nich i rozpalę mój gniew przeciwko nim na pustyni.

²²Lecz wstrzymałem rękę i ze względu na moje imię uczyniłem, aby nie było ono zbezczeszczone w oczach narodów, w obliczu których wyprowdziłem ich.

²³I podniosłem na pustyni rękę, przysiągając im, że rozproszę ich między narody i rozproszczę ich po krajach,

²⁴ponieważ nie słuchali moich praw, ale odrzucili moje prawidła, zbezczeszczali moje sabaty, a ich oczy zwracały się ku bożkom przodków.

²⁵Dałem im więc inne prawidła, które nie były dobre, i prawa, przez które nie mogli żyć,

²⁶i pozwoliłem im skalać się ich darami, ofiarą każdorodnego syna, aby ich napełnić grozą, aby poznali, że ja jestem Pan.

²⁷Dlatego mów do ludu Izraela i powiedz mu: Tak mówi Pan Bóg: W tym także bluźnili mi wasi przodkowie, dopuszczając się wiary wobec mnie,

²⁸Kiedy wprowdziłem ich do ziemi, którą przysiągłem im dać, to na każdym wzniesieniu i pod każdym drzewem zielonym składali swe ofiary i składali ofiary wzniecające mój gniew, tam też odkładali swe pachnące dary i wylewali swe libacje.

²⁹I powiedziałem do nich: Co to za wysoka góra, na którą chodzicie? (I powiedziano jej imię Bama do dnia dzisiejszego).

³⁰Dlatego powiedz Izraelitom: Tak mówi Pan Bóg: Czy skalać się będziecie tak, jak skalali się wasi przodkowie, i pożądać będziecie ich obrzydliwych bożków?

³¹Przez to, że ofiarujecie swe dary i przeprowadzacie przez ogień swe dzieci, skalajcie się wszystkimi waszymi bożkami do dnia dzisiejszego. Czy mogę pozwolić wam zasięgać rady przede mną, domu Izraela? Jak się mną żyję, mówi Pan Bóg, nie pozwolę wam zasięgać rady przede mną.

³²A co sobie myślicie, mówiąc: Będziemy jak narody, jak rodziny krajów, oddawać cześć drewnu i kamieniowi - to się nigdy nie stanie.

³³Jak się mną żyję, mówi Pan Bóg, panować będę nad wami z mocną ręką i wyciągniętym ramieniem i wylonym gniewem.

³⁴Wyprowadzę was spośród narodów i zbiorę was z krajów, w których byliście rozproszeni, z mocną ręką i wyciągniętym ramieniem i wylonym gniewem.

³⁵I wprowadzę was na pustynię narodów, tam będę sądzić was z wami twarzą w twarz.

³⁶Jak sądziłem waszych przodków na pustyni ziemi egipskiej, tak będę sądzić was, mówi Pan Bóg.

³⁷Przeprowadzę was pod mojąlaską i wprowadzę was w przymierze,

³⁸i usuną spośród was tych, którzy się buntujesz i występują przeciwko mnie. Z ziemi, w której przebywają, wyprowadzę ich, ale do ziemi Izraela nie wejdą. Wtedy poznacie, że ja jestem Pan.

³⁹A wy, domu Izraela, tak mówi Pan Bóg: Idźcie, oddawajcie cześć swoim bożkom, każdy z was. Lecz potem będziecie mnie słuchać i już nie będziecie bezczeszczać mojego świętego imienia waszymi darami i swoimi bożkami.

⁴⁰Albowiem na mojej świętej górze, na wysokiej górze Izraela, mówi Pan Bóg, tam będzie mi służyć cały dom Izraela w ziemi, i tam je przyjmę. Tam będę żądał waszych ofiar i pierwocin waszych darów wraz ze wszystkimi świętymi waszymi rzeczami.

⁴¹W zapachu miłym przyjmę was, kiedy was wyprowadzę spośród narodów i zbiorę z krajów, w których byliście rozproszeni, i okazuję się świętym w was na oczach narodów.

⁴²I poznacie, że ja jestem Pan, kiedy was wprowadzę do ziemi Izraela, do ziemi, którą przysiągłem z podniesioną ręką dać waszym przodkom.

⁴³Tam sobie przypomnieć będziecie waszych czynów i wszystkie wasze czyny, przez które skalaliście się, i będziecie się sami sobą brzydzić za wszystkie złe rzeczy, które uczyniliście.

⁴⁴I poznacie, że ja jestem Pan, kiedy z wami uczuję ze względu na moje imię, nie według waszych złych dróg i waszych złych czynów, domu Izraela, mówi Pan Bóg.

⁴⁵I słowo Pana przyszło do mnie:

⁴⁶Synu człowieczy, zwróć twarz swoją ku południu, głoś proroctwo przeciwko południu i prorokuj przeciwko leśnej pustkowi, która jest na południu.

⁴⁷I powiedz leśnej pustkowi na południu: Słuchaj słowa Pana. Tak mówi Pan Bóg: Oto zapalę w tobie ogień i spali wszystkie twoje drzewa, zarówno zielone jak suche. Płonący płomień nie będzie ugaszony, i każde oblicze od południa ku północy spali się od niego.

⁴⁸I każdy będzie widzieć, że ja, Pan, zapalałem go; nie będzie ugaszony.

⁴⁹I powiedziałem: O, Panie Boże! Oni mówią o mnie: Czy on nie tylko przypowieści opowiada?