Ezekiel 24

¹Wederom, in het negende jaar, in de tiende maand, op de tiende dag der maand, kwam het woord des HEREN tot mij, zeggende:

²Mensenkind, schrijf u op de naam van de dag, namelijk van diezelfde dag: de koning van Babel naderde zich tot Jeruzalem op diezelfde dag.

³En spreek een gelijkenis tot het huizen van opstand, en zeg tot hen: Alzo zegt de Here HEER: Zet de ketel aan, zet hem aan, en giet ook water daarin:

⁴Verzamel zijne stukken daarin, ja alle goed stuk, het dij en de schouder; vul het met de uitgelezen beenderen.

⁵Neem het uitgelezene van de kudde, en ook een stapel hout voor de beenderen onder de ketel; doe het goed koken; ja, laat de beenderen daarvan midden daarin koken.

⁶Daarom zegt alzo de Here HEER: Wee der bloedstad, der ketel, welker roest daarin is, en welker roest er niet uit is gegaan! neem er stuk na stuk uit; geen lot is daarop gevallen.

⁷Want haar bloed is in het midden van haar; zij heeft het op de naakte steenrots gesteld; zij heeft het niet op de aarde gestort, om het met stof te bedekken.

⁸Opdat toorn opkome, om wraak te nemen, heb ik haar bloed op de naakte steenrots gesteld, dat het niet bedekt zou worden.

⁹Daarom zegt alzo de Here HEER: Wee der bloedstad! Ik zal ook de stapel groot maken.

¹⁰Stapelt het hout op, maakt het vuur heet, doet het vlees wel koken, en verdikt de bouillon, en laat de beenderen verbranden.

¹¹Dan zet hem leeg op de gloeiende kolen daarvan, opdat hij heet worde, en het brons daarvan brande, en dat het vuil daarvan gesmolten worde daarin, dat de roest daarvan verteerd worde.

¹²Zij heeft zich met arbeid vermoeid; en haar grote roest gaat niet uit haar; haar roest gaat niet uit door vuur.

¹³In uw vuil is schandelijkheid: omdat ik u gereinigd heb, en gij niet gereinigd zijt geworden, zult gij niet meer van uw vuil gereinigd worden, totdat ik mijn grimmigheid tegen u heb laten rusten.

¹⁴Ik, de HERE, heb het gesproken: het zal geschieden, en ik zal het doen: ik zal niet wederkeeren, noch sparen, noch berouw hebben; naar uw wegen en naar uw handelingen zullen zij u richten, spreekt de Here HEER.

¹⁵Ook kwam het woord des HEREN tot mij, zeggende:

¹⁶Mensenkind, zie, ik neem van u af de lust uwer ogen door een slag: doch gij zult niet treuren noch wenen, en uw tranen zullen niet afdruipen.

¹⁷Zucht in het stille, rouw niet voor de doden; bind uw hoofdtooi op u, en doe uw schoenen aan uw voeten, en bedek uw lippen niet, en eet niet het brood der menschen.

¹⁸En ik sprak tot het volk des morgens; en des avonds stierf mijn vrouw; en ik deed des morgens, gelijk mij bevolen was.

¹⁹En het volk zeide tot mij: Zult gij ons niet verklaren, wat dezen dingen voor ons betekenen, die gij doet?

²⁰Toen zeide ik tot hen: Het woord des HEREN kwam tot mij, zeggende:

²¹Zeg tot het huis Israëls: Alzo zegt de Here HEER: Zie, ik zal mijn heiligdom ontheiligen, het hoogmoedig bezit uwer kracht, de lust uwer ogen, en dat waarnaar uw ziel verlangt; en uw zonen en uw dochteren, die gij achter u gelaten hebt, zullen door het zwaard vallen.

²²En gij zult doen, gelijk ik gedaan heb: uw lippen zult gij niet bedekken, noch het brood der menschen eten.

²³En uw hoofdtooi zal op uw hoofd zijn, en uw schoenen aan uw voeten; gij zult niet treuren, noch wenen; maar gij zult in uw ongerechtigheden wegkwijnen, en gij zult elkander bejammeren.

²⁴Alzoo zal Ezechiël u een teken zijn; al wat hij gedaan heeft, zult gij doen: als dit komt, zult gij weten, dat ik de Here HEER ben.

²⁵En gij, mensenkind: zal het niet geschieden, op den dag, als ik van hen hun sterkte afneem, de vreugde van hun heerlijkheid, de lust van hun ogen, en dat waarnaar hun hart staat, hun zonen en hun dochteren?

²⁶Dat op dien dag, wie daaruit ontkomen moge, tot u zal komen, om het uw oren te doen horen?

²⁷Op dien dag zal uw mond geopend worden tot dengeen, die ontkomen moge, en gij zult spreken, en niet meer stom zijn: alzo zult gij hun een teken zijn; en zij zullen weten, dat ik de HERE ben.