Ezekiel 2

¹I powiedział do mnie: Synu człowieczy, stań na nogi swoje, a będę mówił do ciebie.

²I wszedł we mnie Duch, gdy mówił do mnie, i postawił mnie na nogach moich; i słyszałem tego, który mówił do mnie.

³I powiedział do mnie: Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do narodów buntowniczych, które zbuntowały się przeciwko mnie; oni i ojcowie ich przekroczyli przeciwko mnie aż do dnia tego.

⁴A synowie są zuchwali i twardego serca: posyłam cię do nich; i powiesz im: Tak mówi Pan Jehowa.

⁵A oni, posłuchają czy nie będą słuchać, (bo dom buntowniczy są,) jednak poznają, że pośród nich był prorok.

⁶A ty, synu człowieczy, nie bój się ich, ani nie bój się słów ich, choć ciernie i kolce są z tobą, i przebywasz między skorpionami: nie bój się słów ich ani nie przerażaj się widokiem ich, choć dom buntowniczy są.

⁷I będziesz mówił słowa moje do nich, posłuchają czy nie będą słuchać; bo bardzo są buntownicze.

⁸Ale ty, synu człowieczy, słuchaj tego, co mówię do ciebie; nie bądź buntowniczy jak ten dom buntowniczy: otwórz usta swoje, i zjedz to, które ci daję.

⁹I patrzyłem, a oto ręka wyciągnęła się do mnie; i oto zwój księgi był w niej;

¹⁰I rozwinął go przede mną: i był napisany wewnątrz i zewnątrz; i były w nim napisane narzekania, i żałość, i niedola.