Ezekiel 2

¹I powiedział do mnie: Synu człowieczy, stań na nogach, a będę do ciebie mówić.

²I wstąpił we mnie Duch, gdy do mnie mówił, i postawił mnie na nogach, i słyszałem mówiącego do mnie.

³I powiedział do mnie: Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do narodu zbuntowanego, który się zbuntował przeciwko Mnie; oni i ich ojcowie przekroczyli przeciwko Mnie aż do dnia tego.

⁴Albowiem są to synowie zuchwali i twardego serca. Posyłam cię do nich, a ty powiesz im: Tak mówi Pan, Bóg.

⁵A oni, czy będą słuchać, czy będą się powstrzymywać, (bo dom zbuntowany są), będą wiedzieć, że był między nimi prorok.

⁶A ty, synu człowieczy, nie bój się ich, ani nie bój się ich słów, choć ciernie i kolce są z tobą, i mieszkasz między skorpionami: nie bój się ich słów, ani nie trwóż się ich twarzy, choć dom zbuntowany są.

⁷I mów do nich słowa Moje, czy będą słuchać, czy będą się powstrzymywać; bo bardzo zbuntowani są.

⁸Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj tego, co Ja do ciebie mówię; nie bądź zbuntowany jak ów dom zbuntowany: otwórz usta swoje i jedz to, co ci daję.

⁹I patrzyłem, a oto ręka wysłana była do mnie, i w niej zwój księgi.

¹⁰I rozwinął go przede mną; i napisane było z wewnątrz i z zewnątrz, i napisane było w nim: żałosne śpiewy, i narzekanie, i biada.