Ezekiel 31

¹I stało się w jedenastym roku, w trzecim miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, że słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiąc:

²Synu człowieczy, powiedz faraonowi, królowi Egiptu, i jego mnogości: Komu jesteś podobny w twojej wielkości?

³Oto Asyryjczyk był cedrem na Libanie z piękną korą gałęzi i gęstym cieniem, i wysokiego wzrostu; i jego wierzchołek był pośród gęstych gałęzi.

⁴Wody karmiły go, głębia czyniła go rosnącym: rzeki jego płynęły dokoła jego nasadzenia; i wysyłało swe kanały do wszystkich drzew polnych.

⁵Dlatego jego wzrost był wyniesiony ponad wszystkie drzewa polne; i jego gałęzie się rozmnożyły, i jego rozgałęzienia stały się długie z powodu wielu wód, gdy je wyrzucało.

⁶Wszystkie ptaki niebios budowały swoje gniazda w jego gałęziach; i pod jego rozgałęzieniami wszystkie zwierzęta polne rodzą swoje młode; i w jego cieniu mieszkały wszystkie wielkie narody.

⁷Tak było piękne w swojej wielkości, w długości swoich gałęzi; bo jego korzeń był przy wielu wodach.

⁸Cedry w ogrodzie Boga nie mogły go ukryć; świerki nie były podobne do jego gałęzi, i platany nie były jak jego rozgałęzienia; ani żadne drzewo w ogrodzie Boga nie było do niego podobne w jego pięknie.

⁹Uczyniłem je pięknym w mnogości jego gałęzi, tak że wszystkie drzewa Edenu, które były w ogrodzie Boga, zazdroszczały mu.

¹⁰Dlatego tak mówi Pan Jezus: Ponieważ jesteś wyniesiony w wzroście, i on postawił swój wierzchołek pośród gęstych gałęzi, i jego serce jest wywyższone w jego wysokości;

¹¹Dam go nawet w rękę potężnego narodów; on na pewno będzie się nim zajmował; wygnałem go za jego złośliwość.

¹²I obcy, straszni z narodów, odcięli go, i porzucili go: na górach i we wszystkich dolinach jego gałęzie padły, i jego rozgałęzienia są złamane przy wszystkich potokach lądowych; i wszystkie ludy ziemi zeszły z jego cienia, i porzuciły go.

¹³Na jego ruinie będą przebywać wszystkie ptaki niebios, i wszystkie zwierzęta polne będą na jego rozgałęzieniach;

¹⁴aby żadne z wszystkich drzew przy wodach nie wynosiło się w swoim wzroście, ani nie stawiało swojego wierzchołka pośród gęstych gałęzi, ani aby ich potężni nie stali na ich wysokości, wszyscy pijący wodę: bo wszyscy są oddani śmierci, do części dołu ziemi, pośród synów człowieczych, z tymi, którzy schodzą do dołu.

¹⁵Tak mówi Pan Jezus: W dzień, w który zstąpił do Szeolu, spowodowałem żałobę: przykryłem otchłań dla niego, i powstrzymałem rzeki jego; i wielkie wody były zatrzymane; i spowodowałem, aby Liban żałował dla niego, i wszystkie drzewa polne omdlały dla niego.

¹⁶Uczyniłem narody drżeć na dźwięk jego upadku, gdy go zrzuciłem do Szeolu z tymi, którzy schodzą do dołu; i wszystkie drzewa Edenu, wybór i najlepsze Libanu, wszystkie pijące wodę, były pocieszone w części dołu ziemi.

¹⁷Oni również zeszli do Szeolu z nim do tych, którzy są porazieni mieczem; tak, ci, którzy byli jego ramieniem, mieszkali pod jego cieniem pośród narodów.

¹⁸Komu jesteś więc podobny w chwale i w wielkości pośród drzew Edenu? Przecież będziesz sprowadzony z drzewami Edenu do części dołu ziemi: będziesz leżeć pośród nieobrzezanych, z tymi, którzy są porazieni mieczem. To jest faraon i cała jego mnogość, mówi Pan Jezus.