Ezekiel 36

¹I ty, synu człowieka, prorokuj górom izraelskim i powiedz: Góry izraelskie, słuchajcie słowa Pańskiego:

²Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ nieprzyjaciel mówił przeciw wam: Aha, stare wyżyny należą do nas jako posiadłość:

³Dlatego prorokuj i powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ was spustoszyli i was pochłonęli ze wszystkich stron, abyście stali się posiadłością reszty pogan, i wzięli was w usta gadające, i staliście się pohańbieniem narodu:

⁴Dlatego góry izraelskie, słuchajcie słowa Pana Boga: Tak mówi Pan Bóg górom i pagórkom, rzeką i dolinom, pustkowciom spustoszałym i miastom opuszczonym, które stały się zdobyczą i przedmiotem szyderstwa dla pozostałych pogan dookoła was;

⁵Dlatego tak mówi Pan Bóg: Na pewno w ogniu mojej zazdrości mówiłem przeciw pozostałym poganom i przeciw całej Idumei, która przydzieliła sobie moją ziemię na posiadłość z radością całego serca, z wyrazem pogardy, aby ją wyniszczyli na zdobycz.

⁶Prorokuj zatem o ziemi izraelskiej i powiedz górom, pagórkom, rzeką i dolinom: Tak mówi Pan Bóg: Oto mówiłem w mojej zazdrości i w moim gniewie, ponieważ znieśliście hańbę pogan:

⁷Dlatego tak mówi Pan Bóg: Podniosłem moją rękę; na pewno poganie, którzy was otaczają, ponieśli będą swój wstyd.

⁸Lecz wy, góry izraelskie, wypuścicie wasze gałęzie i wydacie owoce dla mego ludu izraelskiego; albowiem bliski jest przyjść.

⁹Albowiem oto jestem za wami i zwrócę się ku wam, i będziecie uprawiane i obsiewane:

¹⁰I namnożę ludzi na was, cały dom izraelski, wszystkich: i miasta będą zamieszkane, a pustkowcia będą odbudowane:

¹¹I namnożę na was ludzi i zwierzęta; i będą się rozmnażać i przynosić owoc: i osadzę was na waszych dawnych siedzibach, i uczynię wam lepiej niż na waszych początkach: i poznacie, że jestem Panem.

¹²Tak, sprowadzę ludzi, aby chodzili po was, lud mój izraelski; i wezmą cię w posiadanie, i ty będziesz ich dziedzictwem, i nie będziesz im więcej odeń ludzi.

¹³Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ mówią wam: Ty ziemio, pożerasz ludzi i pozbawiasz się narodów:

¹⁴Dlatego nie będziesz już pożerać ludzi, ani pozbawiać się ludzi narodów, mówi Pan Bóg.

¹⁵I nie dam już słyszeć w tobie hańby pogan, ani nie będziesz nosić pohańbienia narodu, ani nie będziesz już sprawiać, aby narody upadały, mówi Pan Bóg.

¹⁶I słowo Pańskie przyszło do mnie, mówiąc:

¹⁷Synu człowieka, gdy dom Izraela mieszkał w swojej ziemi, zbezcześcił ją swoimi drogami i swoimi uczynkami: ich droga była przede mną jak nieczystość niewiasty w wyniosłości jej.

¹⁸Przelewam tedy mój gniew na nich za krew, którą przelali na ziemię, i za bożki, którymi ją zbezcześcili:

¹⁹I rozproszyłem ich między pogany, i byli rozrzuceni po krajach: według ich drogi i według ich uczynków sądziłem ich.

²⁰I gdy przychodzili do pogan, dokądkolwiek szli, zbezcześcili imię moje święte, gdy mówiono o nich: To lud Pana, i wyszli z jego ziemi.

²¹Lecz litowałem się nad imieniem moim świętym, które dom Izraela zbezcześcił między poganami, dokądkolwiek szli.

²²Powiedz zatem domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nie czynię tego dla was, domu Izraela, ale dla imienia mojego świętego, które zbezcześciliście między poganami, dokądkolwiek szliście.

²³I uświęcę imię moje wielkie, które było zbezczeszczone między poganami, które zbezcześciliście pośród nich; i poganie poznają, że jestem Panem, mówi Pan Bóg, gdy będę uświęcony w was przed ich oczami.

²⁴Albowiem wezmę was spośród pogan i zgromadzę was ze wszystkich krajów, i przyprowadzę was do waszej ziemi.

²⁵Wtedy pokropię was wodą czystą, i będziecie czyści: od wszystkich waszych nieczystości i od wszystkich waszych bożków oczyszczę was.

²⁶I dam wam serce nowe, i ducha nowego włożę w was: i zabiję serce kamienne z waszego ciała, i dam wam serce z mяsa.

²⁷I włożę mojego ducha w was, i sprawię, że będziecie chodzić w moich rozkazach, i będziecie strzec moich sądów i je wypełniać.

²⁸I będziecie mieszkać w ziemi, którą dałem waszym ojcom; i będziecie moim ludem, a ja będę waszym Bogiem.

²⁹I wybawię was od wszystkich waszych nieczystości: i przyzwę zboża, i namnożę je, i nie przyśle głodu na was.

³⁰I namnożę owoc drzewa i plon pola, aby już nie doznali hańby głodu między poganami.

³¹Wtedy będziecie pamiętać drogi złe wasze i czyny wasze, które nie były dobre, i brzydzyć się sami sobą dla nieprawości waszych i dla obrzydliwości waszych.

³²Nie dla was czynię to, mówi Pan Bóg, niech to będzie wiadome wam: wstydzcie się i zbłądzcie za drogi wasze, domu Izraela.

³³Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym was oczyszczę ze wszystkich nieprawości waszych, sprowadzę was także do mieszkania w miastach, i pustkowcia będą odbudowane.

³⁴I ziemia spustoszona będzie uprawiana, podczas gdy leżała spustoszona w oczach wszystkich, którzy przechodzili.

³⁵I będą mówić: Ta ziemia spustoszona stała się jak ogród Edenu; i miasta opuszczone i spustoszone i zburzone są otoczone i zamieszkane.

³⁶Wtedy poganie, którzy pozostali dookoła was, poznają, że ja Pan odbudowuję ruiny i sadzimy to, co było spustoszone: ja Pan powiedziałem to, i uczynię to.

³⁷Tak mówi Pan Bóg: Jeszcze w tym będę się pytany przez dom Izraela, aby to dla nich uczynić; namnożę ich ludźmi jak stado.

³⁸Jako święte stado, jako stado Jerozolimy w jej uroczyste święta; tak miasta spustoszone będą pełne stad ludzi: i poznają, że jestem Panem.