Ezekiel 7

¹Bovendien kwam het woord des HEREN tot mij, zeggende:

²Gij ook, gij mensenkind, zegt de Here God tot het land Israël: Een einde, het einde is gekomen over de vier hoeken des lands.

³Nu is het einde over u gekomen, en Ik zal Mijn toorn over u uitstorten, en zal u richten naar uw wegen, en zal al uw gruwelen op u vergelden.

⁴En Mijn oog zal u niet sparen, noch zal Ik medelijden hebben; maar Ik zal uw wegen op u vergelden, en uw gruwelen zullen in het midden van u zijn: en gij zult weten, dat Ik de HERE ben.

⁵Zo zegt de Here God: Een kwaad, een enig kwaad, zie, het is gekomen.

⁶Het einde is gekomen, het einde is gekomen; het waakt op u; zie, het is gekomen.

⁷De morgen is over u gekomen, o gij die in het land woont: de tijd is gekomen, de dag der benauwdheid is nabij, en niet het gejuich der bergen.

⁸Nu zal Ik mijn grimmigheid spoedig over u uitstorten, en Mijn toorn over u volbrengen: en ik zal u richten naar uw wegen, en zal u vergelden voor al uw gruwelen.

⁹En Mijn oog zal niet sparen, noch zal Ik medelijden hebben: Ik zal u vergelden naar uw wegen en uw gruwelen, die in het midden van u zijn; en gij zult weten, dat Ik de HERE ben, die slaat.

¹⁰Zie de dag, zie, zij is gekomen; de morgen is voortgegaan; de roede is uitgeknopt, de hoogmoed is ontloken.

¹¹De geweldige daad is opgericht tot een roede der goddeloosheid: niemand van hen zal blijven, noch van hun menigte, noch van enig hunner; daar zal geen klacht over hen zijn.

¹²De tijd is gekomen, de dag nadert; de koper zij niet blijde, noch de verkoper bedroefd; want toorn is over al haar menigte.

¹³Want de verkoper zal niet wederkeren tot hetgeen verkocht is, alhoewel zij nog in het leven waren; want het gezicht raakt al haar menigte aan, hetgeen niet wederkeerd zal; en niemand zal zich sterken in de schuld van zijn leven.

¹⁴Zij hebben de bazuin geblazen, alles gereed gemaakt; doch niemand gaat ten strijde; want Mijn toorn is over al haar menigte.

¹⁵Het zwaard is buiten, en de pestilentie en de honger binnen; wie in het veld is, zal door het zwaard sterven; en wie in de stad is, honger en pestilentie zullen hem verslinden.

¹⁶Doch die van hen ontkomen, zullen ontkomen, en zullen op de bergen zijn als duiven der dalen, allen jammerend, een ieder over zijn schuld.

¹⁷Al de handen zullen slap zijn, en al de knien zullen water worden.

¹⁸Zij zullen zich ook met zakken omgorden, en gruwel zal hen bedekken; en schaamte zal op alle aangezichten zijn, en kaalheid op al hun hoofden.

¹⁹Hun zilver zullen zij in de straten uitwerpen, en hun goud zal weggevoerd worden: hun zilver en hun goud zal hen niet kunnen verlossen in de dag des toorns des HEREN; hun zielen zullen zij niet verzadigen, noch hun buiken vullen; want het is de struikelblok van hun schuld.

²⁰Wat betreft de schoonheid zijner sieraad, die had Hij in majesteit gesteld; maar zij hebben de beelden van hun gruwelen en hunner verfoeijenswaardige dingen daarin gemaakt; daarom heb Ik het hen verre gemaakt.

²¹En Ik zal het in de handen der vreemdelingen tot een roof geven, en in de handen der goddelozen der aarde tot een buit; en zij zullen het ontheiligen.

²²Ik zal ook Mijn aanschijn van hen afkeren, en zij zullen Mijn verborgene plaats ontheiligen; want de rovers zullen daarin ingaan, en haar ontheiligen.

²³Maakt een keten; want het land is vol van bloedige rechtszaken, en de stad is vol van geweld.

²⁴Daarom zal Ik de ergste der heidenen brengen, en zij zullen hun huizen erfelijk bezitten: Ik zal ook het pluimen der sterken doen ophouden; en hun heiligdommen zullen ontheiligd worden.

²⁵Verderf komt; en zij zullen vrede zoeken, en die zal niet zijn.

²⁶Onheil zal over onheil komen, en gerucht zal over gerucht zijn; en zij zullen een gezicht van den profeet zoeken; maar de wet zal van den priester vergaan, en de raad van de ouden.

²⁷De koning zal treuren, en de vorst zal zich met verwoesting kleden, en de handen der volken des lands zullen ontsteld zijn: naar hun weg zal Ik hun doen, en naar hun oordelen zal Ik hen richten; en zij zullen weten, dat Ik de HERE ben.