Ezra 9

¹A gdy się skończyły te rzeczy, przystąpili do mnie dostojnicy, mówiąc: Lud izraelski i kapłani oraz Lewici nie oddzielili się od narodów ziem, od ich obrzydliwości, od Kananejczyków, Hetytów, Perezytów, Jebuzytów, Amonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów,

²albowiem brali ich córki dla siebie i dla synów swoich, i pomieszali się naród święty z narodami ziem, a ręka dostojników i władców była pierwsza w tym przewinieniu.

³A gdy usłyszałem tę mowę, rozdarłem szatę moją i płaszcz, wyrwałem włosy z głowy mojej i brody mojej, i siedziałem zasmucony.

⁴I zebrało się do mnie wszyscy, którzy drżeli przy słowach Boga izraelskiego, z powodu przewinienia tych, którzy wrócili z niewoli, a ja siedziałem zasmucony aż do wieczora.

⁵A o czasie wieczornym wstałem z mojego smutku, i rozdarłszy szatę moją i płaszcz, upadłem na kolana moje, i rozłożyłem ręce moje ku Panu Bogu mojemu,

⁶i mówiłem: Boże mój, wstydzę się i rumienię się, aby podnieść oblicze moje ku Tobie, Boże mój, albowiem nieprawości nasze przerosły głowę naszą, i wina nasza wzrosła aż do nieba.

⁷Od czasów ojców naszych jesteśmy w wielkiej winie aż do dnia tego, i za nieprawości nasze oddani zostaliśmy my, nasi królowie i kapłani w ręce królów ziem, na miecz, na niewolę i na szabunek, i na wstyd twarzy, jak tego dnia.

⁸A teraz przez krótki czas łaska była nam od Pana Boga naszego, aby nam zostawił ujście i dać nam kołek na miejscu świętym Jego, aby rozjaśnił Bóg oczy nasze, i dać nam trochę ożywienia w niewoli naszej;

⁹albowiem niewolnikami jesteśmy, ale Bóg nasz nas nie opuścił w niewoli naszej, i wyciągnął ku nam łaskę przed króle Persji, aby nam dać ożywienie, aby podnieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny, i dać nam mur w Judzie i w Jeruzalemie.

¹⁰A teraz, co powiemy, Boże nasz, po tym wszystkim? albowiem opuściliśmy przykazania Twoje,

¹¹które przykazałeś przez ręce sług Twoich, proroków, mówiąc: Ziemia, do której wchodzicie, aby ją posiadać, jest ziemią nieczystą przez nieczystość narodów ziem, przez obrzydliwości ich, którymi ją napełnili od ust do ust, w ich nieczystości;

¹²a teraz córek waszych nie dajcie synom ich, i córek ich nie bierzcie dla synów waszych, i nie szukajcie pokoju ich ani dobra ich na wieki, aby się umocnili, i jedli dobro ziemi, i przekazali dziedzictwo synom swoim na wieki.

¹³A po wszystkim, co na nas przyszło z powodu złych uczynków naszych i wielkiej winy naszej (albowiem Ty, Boże nasz, powstrzymałeś się od rózgi za nieprawości nasze i dałeś nam ujście takie),

¹⁴czy znowu łamać będziemy przykazania Twoje i łączyć się w małżeństwo z narodami tych obrzydliwości? Czy nie gniewasz się na nas aż do całkowitego zagłady, tak żeby nie było reszty i ocalałych?

¹⁵Panie, Boże Izraela, sprawiedliwy Jesteś, albowiem pozostaliśmy jako ujście, jak dzisiaj. Oto stoimy przed Tobą w winie naszej, albowiem nie ma nikogo, kto mógłby stanąć przed Tobą z tego powodu.