Genesis 18

¹En de HERE verscheen hem in de vlakten van Mamre; en hij zat in de deur van zijn tent in de hitte des daags;

²En hij hief zijn ogen op en zag, en zie, drie mannen stonden bij hem; en toen hij hen zag, liep hij hun tegemoet van de deur van zijn tent af, en boog zich tot de aarde toe,

³En zeide: Mijn HERE, zo ik nu genade gevonden heb in uw ogen, ga toch niet voorbij aan uw knecht;

⁴Laat toch wat water gehaald worden, en wast uw voeten, en rust onder de boom;

⁵En ik zal een brokje brood halen, en verkwikt uw hart; daarna zult gij voorbijgaan; want daarom zijt gij tot uw knecht gekomen. En zij zeiden: Doe zo, gelijk gij gezegd hebt.

⁶En Abraham haastte zich naar de tent tot Sara, en zeide: Maak haastig drie maten fijne bloem gereed, kneed het en maak koeken op de haard.

⁷En Abraham liep naar de kudde, en haalde een kalf, zacht en goed, en gaf het aan een jongeling; en deze haastte zich het toe te bereiden.

⁸En hij nam boter en melk en het kalf, dat hij had toebereid, en stelde het voor hen; en hij stond bij hen onder de boom, en zij aten.

⁹En zij zeiden tot hem: Waar is Sara, uw vrouw? En hij zeide: Zie, in de tent.

¹⁰En hij zeide: Ik zal zeker tot u wederkeren naar de tijd des levens; en zie, Sara, uw vrouw, zal een zoon hebben. En Sara hoorde het in de deur van de tent, die achter hem was.

¹¹Nu waren Abraham en Sara oud en wel vooruitgegaan in jaren; en het was met Sara opgehouden naar de wijs der vrouwen.

¹²Daarom lachte Sara in zich zelve, zeggende: Nu ik oud ben geworden, zou ik weder lustig zijn, en mijn heer is ook oud?

¹³En de HERE zeide tot Abraham: Waarom lacht Sara, zeggende: Zal ik zekerlijk een kind baren, nu ik oud ben?

¹⁴Is iets te wonderbaar voor de HERE? Op de bepaalde tijd zal ik weder tot u komen, naar de tijd des levens, en Sara zal een zoon hebben.

¹⁵Toen ontkende Sara, zeggende: Ik heb niet gelachen; want zij was bevreesd. En hij zeide: Neen, gij hebt gelachen.

¹⁶En de mannen maakten zich op van daar, en zagen naar Sodom toe; en Abraham ging met hen, om hen uit te geleiden.

¹⁷En de HERE zeide: Zal ik voor Abraham verborgen houden hetgeen ik doen wil;

¹⁸Daar Abraham zekerlijk een groot en machtig volk zal worden, en alle volkeren der aarde zullen in hem gezegend worden?

¹⁹Want Ik ken hem, dat hij zijn kinderen en zijn huisgezin na hem bevelen zal, en zij zullen de weg des HEREN bewaren, om rechtschapenheid en gericht te doen; opdat de HERE over Abraham brenge, hetgeen Hij over hem gesproken heeft.

²⁰En de HERE zeide: Het geschrei van Sodom en Gomorra, dat is groot, en hun zonde, die is zeer zwaar;

²¹Ik zal nu afgaan, en zien, of zij geheel naar het geschrei, dat tot Mij gekomen is, gedaan hebben; en zo niet, ik zal het weten.

²²En de mannen wendden hun aangezicht van daar af, en gingen naar Sodom toe; maar Abraham stond nog voor het aangezicht des HEREN.

²³En Abraham trad nader toe, en zeide: Zult gij ook den rechtvaardige met den goddeloze wegruimen?

²⁴Misschien zijn er vijftig rechtvaardigen in de stad; zult gij ook die plaats wegruimen en niet sparen om der vijftig rechtvaardigen wil, die daarin zijn?

²⁵Het zij verre van U, dit te doen, om den rechtvaardige met den goddeloze te doden, en den rechtvaardige als den goddeloze te maken; het zij verre van U! Zal de Rechter der ganse aarde geen recht doen?

²⁶En de HERE zeide: Zo Ik in Sodom vijftig rechtvaardigen in de stad vinde, dan zal Ik om hun wil gans de plaats sparen.

²⁷En Abraham antwoordde en zeide: Zie nu, ik heb ondernomen met de HERE te spreken, hoewel ik stof en as ben;

²⁸Misschien ontbreken er vijf aan de vijftig rechtvaardigen; zult gij om vijf de ganse stad verderven? En Hij zeide: Zo Ik daar vijfenveertig vinde, zal ik ze niet verderven.

²⁹En hij sprak nog eens tot Hem, en zeide: Misschien worden daar veertig gevonden. En Hij zeide: Ik zal het niet doen om der veertig wil.

³⁰En hij zeide: Oh, laat de HERE niet toornen, en ik zal spreken: Misschien worden daar dertig gevonden. En Hij zeide: Ik zal het niet doen, zo Ik daar dertig vinde.

³¹En hij zeide: Zie nu, ik heb ondernomen met de HERE te spreken: Misschien worden daar twintig gevonden. En Hij zeide: Ik zal ze niet verderven om der twintig wil.

³²En hij zeide: Oh, laat de HERE niet toornen, en ik zal nog eenmaal spreken: Misschien worden daar tien gevonden. En Hij zeide: Ik zal ze niet verderven om der tien wil.

³³En de HERE ging heen, toen Hij uitgesproken had met Abraham; en Abraham keerde weder naar zijn plaats.