Genesis 19

¹I gdy zapadł zmrok, przybyli dwaj aniołowie do Sodomy; a Lot siedział u bramy miasta, i gdy ich ujrzał, powstał im na spotkanie, i pokłonił się twarzą do ziemi.

²I rzekł: Panie moi, zachodźcie teraz do domu sługi swojego i nocujcie tam, i umyjcie nogi wasze; a rano wstawicie się i pójdziecie swoją drogą. A oni rzekli: Nie, ale w ulicy będziemy nocować.

³Ale on bardzo ich nalegał, tak iż zwrócili się do niego i weszli do domu jego; i przygotował im ucztę, i chleb przaśny upiekł im, i jedli.

⁴Lecz zanim się położyli spać, ludzie miasta, ludzie Sodomy, oblegali dom, wszyscy aż do ostatniego, od młodych aż do starych.

⁵I wołali do Lota i mówili do niego: Gdzie są mężczyźni, którzy przyszli do ciebie nocą? Wyprowadź ich do nas, abyśmy ich poznali.

⁶A Lot wyszedł do nich na próg domu, i drzwi za sobą zamknął.

⁷I rzekł: Bracia moi, nie czyńcie tak źle.

⁸Oto mam dwie córki, które nie poznały mężczyzny; pozwolcie mi, że wyprowadzę je do was, a czyńcie im, co się wam podoba; tylko tym mężczyznom nie czyńcie nic złego, bo dlatego są oni pod cieniem dachu mojego.

⁹A oni rzekli: Usunął się; i dodali: Jeden człowiek, który przybył tutaj jako obcy, i już chce sędziować! Będziemy ci tedy czynić gorzej niż im. I bardzo napierali na mężczyznę, na Lota, i przybliżali się, aby wybić drzwi.

¹⁰Lecz mężczyźni wyciągnęli ręce i wciągnęli Lota do siebie do domu, i drzwi za nim zatrzasnęli.

¹¹A ludzi, którzy byli u drzwi domu, oślепили od najmniejszego aż do największego, tak iż zmęczyli się szukając drzwi.

¹²I rzekli mężczyźni do Lota: Kto jeszcze tu masz? Zięciów, synów i córki - wszystko, co masz w mieście, wyprowadź z tego miejsca.

¹³Albowiem my zniszczymy to miejsce, bo wielki jest krzyk przeciwko nim przed Panem, i Pan nas posłał, aby to miasto zniszczyć.

¹⁴I wyszedł Lot, i mówił do zięciów, którzy wziął jego córki, i rzekł: Wstawajcie, wyjdźcie z tego miejsca, bo Pan zniszczy to miasto. Ale zięciom jego zdawało się, że się żartuje.

¹⁵A gdy świt się pojawił, aniołowie nalegali na Lota, mówiąc: Wstawaj, weź żonę i dwie córki, które tu są, aby się nie straciło w karze miasta.

¹⁶A gdy się wlókł, mężczyźni chwycili za rękę jego i żonę jego i obie jego córki, bo Pan był miłosierny dla niego, i wyprowadzili go poza miasto.

¹⁷I gdy go już wyprowadzili na zewnątrz, rzekł: Ratuj się, patrz na siebie, nie oglądaj się wstecz, i nie stój na całej okolicy; na górę się ratuj, aby się nie stracił.

¹⁸I rzekł do nich Lot: Nie, Panie mój!

¹⁹Oto sługa twój znalazł łaskę w oczach twoich, i rozszerzyłeś miłosierdzie swoje, które mi okazałeś, ratując mi życie; ale ja nie mogę uciec na górę, aby mnie złapała ta klęska, i umarłem.

²⁰Oto teraz to miasto jest blisko, do którego mogę uciec, i jest malutkie; tam się ratować będę, czy nie jest ono maluteńkie? I będzie żyć dusza moja.

²¹I rzekł do niego: Oto wysłuchałem też i w tej rzeczy; nie zniszczę tego miasta, o którym mówisz.

²²Pośpiesz się, uciekaj tam, bo nie mogę nic uczynić, aż będziesz tam wszedł. Dlatego to miasto nazwano Soar.

²³Słońce wyszło nad ziemią, gdy Lot wszedł do Soaru.

²⁴Tedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę siarkę i ogień od Pana z nieba.

²⁵I zniszczył te miasta i całą okolicę, i wszystkich mieszkańców miast, i wszystko, co rosło na tej ziemi.

²⁶Lecz żona Lota obejrzała się za sobą, i stała się słupem soli.

²⁷A Abraham wstał rano, i poszedł na to miejsce, gdzieś stał przed Panem.

²⁸I patrzył w stronę Domowy i Gomory, i na ziemię całej okolicy, i widział dym z ziemi wznoszący się, jak dym z pieca.

²⁹I stało się, że gdy Bóg zniszczył miasta okolicy, pamiętał na Abrahama, i wysłał Lota z pośrodka zniszczeń, gdy niszczył miasta, w których mieszkał Lot.

³⁰I wyszedł Lot z Soaru, i siedział na górze, i obie jego córki z nim; albowiem bał się mieszkać w Soarze; i mieszkał w jaskini, on i obie jego córki.

³¹I rzekła starsza do młodszej: Ojciec nasz jest stary, a męża nie mamy, który by wszedł do nas, jak zwyczaj wszystkiej ziemi.

³²Chodź, napoimy naszego ojca winem, i będziemy się kłaść przy nim, aby z ojca naszego otrzymać potomstwo.

³³I poiły tego nocy ojca swojego winem; i wszedła starsza, i leżała z ojcem swoim; a on nie poznał, ani gdy się położyła, ani gdy się podniosła.

³⁴A drugiego dnia rzekła starsza do młodszej: Oto wczorajszej nocy leżałam z ojcem; napoimy go i dzisiaj nocy winem, i wejdź ty, i leż przy nim, aby z ojca naszego otrzymać potomstwo.

³⁵I poiły wina ojca swojego i tej nocy; i wstała młodsza, i leżała z nim; a on nie poznał, ani gdy się położyła, ani gdy się podniosła.

³⁶I były w ciąży obe córki Lotowe od ojca swojego.

³⁷I rodziła starsza syna, i nazwała imię jego Moab; on jest ojcem Moabitów aż do dnia dzisiejszego.

³⁸A młodsza również rodziła syna, i nazwała imię jego Ben-Ammi; on jest ojcem Amonitów aż do dnia dzisiejszego.