Genesis 21

¹En de HERE bezocht Sara, gelijk Hij gezegd had, en de HERE deed aan Sara, gelijk Hij gesproken had.

²Want Sara werd zwanger en baarde Abraham een zoon in zijn ouderdom, ter gezette tijd, waarvan God tot hem gesproken had.

³En Abraham noemde de naam van zijn zoon, die hem geboren was, dien Sara hem baarde, Izak.

⁴En Abraham besneed zijn zoon Izak, toen hij acht dagen oud was, gelijk God hem geboden had.

⁵En Abraham was honderd jaar oud, toen zijn zoon Izak hem geboren werd.

⁶En Sara zeide: God heeft mij doen lachen, zodat allen, die het horen, met mij zullen lachen.

⁷En zij zeide: Wie zou tot Abraham gezegd hebben, dat Sara kinderen zoude zogen? Want ik heb hem een zoon gebaard in zijn ouderdom.

⁸En het kind groeide en werd gespeend; en Abraham maakte een groot feest, te diezelfde dag, dat Izak gespeend werd.

⁹En Sara zag de zoon van Hagar, de Egyptische, die zij aan Abraham gebaard had, spotende.

¹⁰Daarom zeide zij tot Abraham: Drijf deze slavin en haar zoon uit; want de zoon dezer slavin zal niet erfgenaam zijn met mijn zoon, met Izak.

¹¹En het zaak was zeer bedroefd in Abrahams ogen, om zijns zoons wil.

¹²En God zeide tot Abraham: Laat het niet bedroefd zijn in uw ogen, om de jongen en om uw slavin; in alles, wat Sara tot u gezegd heeft, hoort naar haar stem; want in Izak zal u zaad genoemd worden.

¹³En ook van de zoon der slavin zal Ik een volk maken, omdat hij uw zaad is.

¹⁴En Abraham maakte zich vroeg in de morgenstond op, en nam brood en een zak waters, en gaf het aan Hagar, stellende het op haar schouder, mitsgaders het kind, en zond haar weg; en zij ging heen en dwaalde in de woestijn van Beerseba.

¹⁵En het water in de zak was uitgeput, en zij wierp het kind onder een der struiken.

¹⁶En zij ging heen en zette zich neer, tegenover hem, een boogschoot ver af; want zij zeide: Ik kan het niet aanzien, dat het kind sterft. En zij zette zich tegenover hem neer, en hief haar stem op en weende.

¹⁷En God hoorde de stem van de jongen; en de engel Gods riep tot Hagar uit de hemel, en zeide tot haar: Wat is u, Hagar? vrees niet; want God heeft de stem van de jongen gehoord, daar waar hij is.

¹⁸Sta op, neem de jongen op, en houd hem in uw hand; want Ik zal hem tot een groot volk maken.

¹⁹En God opende haar ogen, en zij zag een waterput; en zij ging heen, en vulde de zak met water, en gaf de jongen te drinken.

²⁰En God was met de jongen; en hij groeide op en woonde in de woestijn, en werd een schutter.

²¹En hij woonde in de woestijn van Paran; en zijn moeder nam hem een vrouw uit het land Egypte.

²²En het geschiedde ter diezelfde tijd, dat Abimelech en Fichol, de hoofdman zijns heirs, tot Abraham spraken, zeggende: God is met u in alles, wat gij doet.

²³Nu dan, zweert mij hier bij God, dat gij mij niet zult bedriegen, noch mijn zoon, noch mijn kleinzoon; maar naar de weldadigheid, die ik u gedaan heb, zult gij aan mij en aan het land doen, waarin gij een vreemdeling geweest zijt.

²⁴En Abraham zeide: Ik zal zweren.

²⁵En Abraham verweet Abimelech over een waterput, welke Abimlechs knechten gewelddadig weggenomen hadden.

²⁶En Abimelech zeide: Ik weet niet, wie dit gedaan heeft; ook hebt gij mij niet bekend gemaakt, en ik heb er heden af gehoord.

²⁷En Abraham nam schapen en runderen, en gaf die aan Abimelech; en zij beiden sloten een verbond.

²⁸En Abraham stelde zeven ooi-lameren van de kudde, op zich zelf.

²⁹En Abimelech zeide tot Abraham: Wat betekenen deze zeven ooi-lameren, die gij op zich zelf gesteld hebt?

³⁰En hij zeide: Deze zeven ooi-lameren zult gij van mijn hand aannemen, opdat het mij een getuigenis zij, dat ik deze put gegraven heb.

³¹Daarom noemde hij die plaats Beerseba; omdat zij daar beiden zworen.

³²Alzo sloten zij een verbond te Beerseba; en Abimelech maakte zich op, en Fichol, de hoofdman zijns heirs, en zij keerden weder in het land der Filistijnen.

³³En Abraham plantte een boomgaard te Beerseba, en riep aldaar aan de naam des HEREN, des eeuwigen Gods.

³⁴En Abraham woonde lange dagen in het land der Filistijnen.