Genesis 21

¹Pan odwiedził Sarę, jak powiedział, i Pan uczynił dla Sary, jak obiecał.

²Sara poczęła i urodziła Abrahamowi syna w jego starości, w oznaczonym czasie, o którym Bóg mówił do niego.

³Abraham nazwał syna, który się mu narodził, którego urodziła mu Sara, Izaakiem.

⁴Abraham obrzezał syna swojego Izaaka, gdy miał osiem dni, jak Bóg mu rozkazał.

⁵Abraham miał sto lat, gdy narodził mu się syn Izaak.

⁶Sara powiedziała: "Bóg rozśmieszył mnie. Wszyscy, którzy o tym usłyszą, będą się ze mną śmiać."

⁷Powiedziała: "Któż by powiedział Abrahamowi, że Sara będzie karmiła dzieci? Albowiem urodziłam mu syna w jego starości."

⁸Dziecko rosło i zostało odłączone od piersi. Abraham wyprawił wielkie uczcie w dniu, gdy Izaak został odłączony od piersi.

⁹Sara ujrzała syna Hagar Egipcjanki, którego ta urodziła Abrahamowi, kpiącego.

¹⁰Dlatego powiedziała do Abrahama: "Wypędź tę służebnicę i jej syna! Albowiem syn tej służebnicy nie będzie dziedziczyć razem z moim synem, razem z Izaakiem."

¹¹To sprawę bardzo zasmucił Abraham z powodu jego syna.

¹²Bóg powiedział do Abrahama: "Niech cię nie smuca to z powodu chłopca i z powodu twojej służebnicy. We wszystkim, co ci powie Sara, posłuchaj jej głosu. Albowiem przez Izaaka będzie twoje potomstwo nazwane.

¹³Lecz i syna służebnicy uczynię narodem, bo jest twoje potomstwo."

¹⁴Abraham wstał rano, wziął chleb i bukłak wody, dał to Hagar, włożył jej na ramię, dał jej dziecko i odprawił ją. Ona odeszła i błąkała się na pustyni Beerszewy.

¹⁵Woda w bukłaku się skończyła, i rzuciła dziecko pod jeden z krzaków.

¹⁶Poszła i usiadła naprzeciwko niego, na dobre oddalenie, o strzał ze łuku. Albowiem mówiła: "Niech nie widzę śmierci dziecka." Siedziała naprzeciwko niego, podniosła głos swój i płakała.

¹⁷Bóg usłyszał głos chłopca. Anioł Boży wołał do Hagar z nieba i powiedział do niej: "Co cię trapi, Hagar? Nie bój się. Albowiem Bóg usłyszał głos chłopca, tam gdzie on jest.

¹⁸Wstań, podnieś chłopca i trzymaj go w swojej ręce. Albowiem uczynię go wielkim narodem."

¹⁹Bóg otworzył jej oczy, i ujrzała studnię wody. Poszła, napełniła bukłak wodą i dała pić chłopcu.

²⁰Bóg był z chłopcem, i on rósł. Mieszkał na pustyni i stał się, gdy dorósł, łucznikiem.

²¹Mieszkał na pustyni Paran. Jego matka wzięła dla niego żonę z ziemi Egiptu.

²²Stało się w tym czasie, że Abimelech i Fichol, dowódca jego wojska, powiedzieli do Abrahama, mówiąc: "Bóg jest z tobą we wszystkim, co czynisz.

²³Teraz więc przysięgnij mi tu przez Boga, że nie będziesz mnie oszukiwać, ani mojego syna, ani mojego wnuka. Lecz według miłości, którą ci oddałem, postąp podobnie wobec mnie i wobec ziemi, w której mieszkałeś jako obcokrajowiec."

²⁴Abraham powiedział: "Przysięgam."

²⁵Abraham skarżył się Abimelchowi z powodu studni wodnej, którą sługi Abimelecha gwałtem zabrały.

²⁶Abimelech powiedział: "Nie wiem, kto to uczynił. Ty również mi tego nie oznajmiłeś, ani ja o tym nie słyszałem, aż do dzisiaj."

²⁷Abraham wziął owce i woły, dał je Abimelchowi. Obaj zawarli przymierze.

²⁸Abraham odłożył siedem owiec żeńskich z trzody na bok.

²⁹Abimelech powiedział do Abrahama: "Co oznaczają te siedem owiec żeńskich, które odłożyłeś na bok?"

³⁰Powiedział: "Weź te siedem owiec żeńskich z mojej ręki, aby to było dla mnie świadectwem, że ja wykopalem tę studnię."

³¹Dlatego nazwał to miejsce Beerszewa, albowiem tam obaj przysięgli.

³²Zatem zawarli przymierze w Beerszewie. Abimelech i Fichol, dowódca jego wojska, wstali i wrócili do ziemi Filistynów.

³³Abraham nasadził tamaryszek w Beerszewie i tam wzywał imienia Pana, Boga Wiecznego.

³⁴Abraham mieszkał jako obcokrajowiec w ziemi Filistynów przez wiele dni.