Genesis 27

¹En het geschiedde, dat toen Izak oud was geworden, en zijn ogen zwak waren geworden, zodat hij niet zien kon, hij riep Esau, zijn oudeste zoon, en zeide tot hem: Mijn zoon. En hij zeide tot hem: Hier ben ik.

²En hij zeide: Zie nu, ik ben oud geworden, ik weet niet de dag van mijn dood.

³Nu dan, neem, ik bid u, uw wapenen, uw pijlkoker en uw boog, en ga naar het veld uit, en schiet mij wild.

⁴En maak mij een spijze, zoals ik die liefheb, en breng die tot mij, opdat ik ete. Opdat mijn ziel u zegene, voordat ik sterve.

⁵En Rebekka hoorde, toen Izak tot Esau, zijn zoon, sprak. En Esau ging naar het veld uit, om wild te jagen, en het mede te brengen.

⁶En Rebekka sprak tot Jakob, haar zoon, zeggende: Zie, ik heb gehoord, dat uw vader tot Esau, uw broeder, sprak, zeggende:

⁷Breng mij wild, en maak mij een spijze, opdat ik ete, en u zegene voor het aangezicht des HEEREN, alvorens ik sterve.

⁸Nu dan, mijn zoon, gehoorzaam mijn stem, naar hetgeen ik u beveel.

⁹Ga nu naar de kudde, en haal mij van daar twee goede geitenjongen. En ik zal ze bereiden tot een spijze voor uw vader, gelijk hij die liefheeft.

¹⁰En gij zult ze tot uw vader brengen, opdat hij ete, opdat hij u zegene, alvorens hij sterft.

¹¹En Jakob zeide tot Rebekka, zijn moeder: Zie, Esau, mijn broeder, is een behaard man, en ik ben een gladde man.

¹²Misschien zal mijn vader mij betasten, en ik zal in zijn ogen zijn als een bedrieger. En ik zal een vloek over mij brengen, en geen zegen.

¹³En zijn moeder zeide tot hem: Op mij zij uw vloek, mijn zoon. Alleen gehoorzaam mijn stem, en ga, haal ze mij.

¹⁴En hij ging, en haalde, en bracht ze tot zijn moeder. En zijn moeder bereidde een spijze, gelijk zijn vader die liefhad.

¹⁵En Rebekka nam de kostbare klederen van Esau, haar oudeste zoon, welke bij haar in het huis waren, en trok ze Jakob, haar jongste zoon, aan.

¹⁶En zij trok de velken der geitenjongen aan zijn handen, en aan het gladde van zijn hals.

¹⁷En zij gaf de spijze en het brood, dat zij bereidt had, in de hand van haar zoon Jakob.

¹⁸En hij kwam tot zijn vader, en zeide: Mijn vader. En hij zeide: Hier ben ik. Wie zijt gij, mijn zoon?

¹⁹En Jakob zeide tot zijn vader: Ik ben Esau, uw eerstgeborene; ik heb gedaan, gelijk gij mij bevolen hebt. Sta op, ik bid u, zit en eet van mijn wild, opdat uw ziel mij zegene.

²⁰En Izak zeide tot zijn zoon: Hoe hebt gij het zo haastelijk gevonden, mijn zoon? En hij zeide: Omdat de HEER, uw God, het mij onder ogen bracht.

²¹En Izak zeide tot Jakob: Kom toch hier, dat ik u betaste, mijn zoon, of gij waarlijk mijn zoon Esau zijt, of niet.

²²En Jakob naderde tot Izak, zijn vader. En hij betastte hem, en zeide: De stem is Jakobs stem, doch de handen zijn Esaus handen.

²³En hij herkende hem niet, omdat zijn handen behaard waren, gelijk de handen van zijn broeder Esau. En hij zegende hem.

²⁴En hij zeide: Zijt gij waarlijk mijn zoon Esau? En hij zeide: Ik ben het.

²⁵En hij zeide: Breng het mij hier, dat ik van het wild van mijn zoon ete, opdat mijn ziel u zegene. En hij bracht het hem. En hij at. En hij bracht hem wijn, en hij dronk.

²⁶En zijn vader Izak zeide tot hem: Kom nu hier, en kus mij, mijn zoon.

²⁷En hij naderde, en kuste hem. En hij rook de reuk zijner klederen, en zegende hem, en zeide: Zie, de reuk van mijn zoon is als de reuk van een akker, dien de HEER gezegend heeft.

²⁸En God geve u van de dauw des hemels, en van de vettigheid der aarde, en overvloed van koren en most.

²⁹Volkeren dienen u, en naties buigen zich voor u. Wees een heer over uw broeders, en uw moeders zonen buigen zich voor u. Vervloekt zij, die u vervloekt, en gezegend zij, die u zegent.

³⁰En het geschiedde, dat, nauwelijks Izak gemaakt had een einde van het zegenen van Jakob, en Jakob nauwelijks uitgegaan was van het aangezicht van Izak, zijn vader, dat Esau, zijn broeder, kwam van zijn jacht.

³¹En ook hij bereide een spijze, en bracht die tot zijn vader. En hij zeide tot zijn vader: Mijn vader, sta op, en eet van het wild van uw zoon, opdat uw ziel mij zegene.

³²En Izak, zijn vader, zeide tot hem: Wie zijt gij? En hij zeide: Ik ben uw zoon, uw eerstgeborene, Esau.

³³En Izak beefde zeer heftig, en zeide: Wie is het dan, die wild schoten heeft, en het mij gebracht heeft, en ik van alles gegeten heb, alvorens gij kwamt, en hem gezegend heb? Hij zal ook waarlijk gezegend zijn.

³⁴Toen Esau de woorden van zijn vader hoorde, schreeuwde hij uit met een zeer groot en bitter geschrei, en zeide tot zijn vader: Zegen mij ook, mij ook, mijn vader!

³⁵En hij zeide: Uw broeder is met list gekomen, en heeft uw zegen weggenomen.

³⁶En hij zeide: Is zijn naam daarom Jakob genoemd? want hij heeft mij nu deze twee maal bedrogen. Mijn eerstgeboorterecht nam hij van mij. En zie, nu heeft hij mijn zegen genomen. En hij zeide: Hebt gij niet een zegen voor mij bewaard?

³⁷En Izak antwoordde en zeide tot Esau: Zie, ik heb hem tot heer over u gesteld, en al zijn broeders heb ik hem tot knechten gegeven. En van koren en most heb ik hem gestevigd. Wat zal ik nu voor u doen, mijn zoon?

³⁸En Esau zeide tot zijn vader: Is er maar één zegen, mijn vader? Zegen mij ook, mij ook, mijn vader! En Esau hief zijn stem op, en weende.

³⁹En Izak, zijn vader, antwoordde en zeide tot hem: Zie, van de vettigheid der aarde zal uw woning zijn, en van de dauw des hemels van boven.

⁴⁰En van uw zwaard zult gij leven, en uw broeder zult gij dienen. En het zal geschieden, wanneer gij u losrukt, dat gij zijn juk van uw hals afschuddet.

⁴¹En Esau haatte Jakob, vanwege de zegen, waarmede zijn vader hem gezegend had. En Esau zeide in zijn hart: De dagen der rouwkost voor mijn vader naderen; dan zal ik mijn broeder Jakob doodslaan.

⁴²En de woorden van Esau, haar oudeste zoon, werden aan Rebekka verhaald. En zij zond uit, en riep Jakob, haar jongste zoon, en zeide tot hem: Zie, uw broeder Esau troost zich aangaande u, stellende voor ogen, u te doodslaan.

⁴³Nu dan, mijn zoon, gehoorzaam mijn stem. En maak u op, vlucht naar Laban, mijn broeder, naar Haran.

⁴⁴En verblijf bij hem enige dagen, totdat de grimmigheid van uw broeder zich afkeert.

⁴⁵Totdat de toorn van uw broeder zich van u afkeert, en hij vergeet, wat gij hem gedaan hebt. Dan zal ik zenden, en u van daar halen. Waarom zou ik van u beiden in één dag beroofd worden?

⁴⁶En Rebekka zeide tot Izak: Ik ben moede van mijn leven, vanwege de dochters van Het. Indien Jakob een vrouw neemt van de dochters van Het, gelijk deze, van de dochters des lands, wat baat mij het leven?