Genesis 41

¹Nu, na twee jaren voorbijgegaan te zijn, had de Farao een droom; en in zijn droom stond hij aan de oever van de Nijl;

²En uit de Nijl kwamen zeven koeien, welgevormd en vet, en hun voedsel was het rietgras der rivier.

³En na hen kwamen zeven andere koeien uit de Nijl te voorschijn, van lelijk voorkomen en mager; en zij stonden naast de andere koeien.

⁴En de zeven magere koeien aten de zeven vette koeien op. Toen werd de Farao uit zijn slaap wakker.

⁵En hij sliep weer in en had een tweede droom, waarin hij zeven aren van graan zag, vol en goed, allen op één stengel.

⁶En na hen groeiden zeven andere aren op, dun en door de oostenwind verwoest.

⁷En de zeven dunne aren aten de goeie aren op. En toen de Farao wakker werd, zag hij dat het een droom was.

⁸En in de morgen was zijn geest verontrust; en hij zond naar alle wijzen van Egypte en naar alle heiligen, en legde hun zijn droom voor, maar niemand kon hem de betekenis ervan geven.

⁹Toen sprak de oppermundschenk tot de Farao: Het gedenken van mijn schuld komt nu bij mij op;

¹⁰De Farao was toornig op zijn dienaren en had mij in het gevangenhuis gezet, in het huis van de hoofman der krijgsmacht, samen met de opperbakker;

¹¹En wij beiden hadden in dezelfde nacht een droom, en de dromen hadden een bijzondere betekenis.

¹²En daar was bij ons een jonge Hebreeër, knecht van de hoofman, en toen wij onze dromen voor hem legden, gaf hij ons de betekenis ervan.

¹³En het gebeurde zoals hij zei: ik werd in mijn ambt hersteld, en de bakker werd opgehangen.

¹⁴Toen zond de Farao naar Jozef, en zij haalden hem haastig uit de gevangenis; en toen zijn haar was gesneden en zijn kleding veranderd was, verscheen hij voor de Farao.

¹⁵En de Farao zei tot Jozef: Ik heb een droom gehad, en niemand kan mij de betekenis ervan geven; nu heb ik vernomen dat gij de betekenis van een droom kunt geven wanneer die u voorgelegd wordt.

¹⁶Toen zei Jozef: Zonder God zal er geen vredesboodschap voor de Farao zijn.

¹⁷En de Farao zei: In mijn droom stond ik aan de oever van de Nijl:

¹⁸En uit de Nijl kwamen zeven koeien, vet en welgevormd, en hun voedsel was het rietgras der rivier;

¹⁹En daarna kwamen zeven andere koeien te voorschijn, zeer mager en van lelijk voorkomen, erger dan alle die ik ooit in Egypte gezien heb;

²⁰En de magere koeien aten de zeven vette koeien, die het eerst opgekomen waren, op;

²¹En zelfs toen zij zich in hen bevonden, leken zij nog steeds even ellendig. Toen werd ik uit mijn slaap wakker.

²²En wederom zag ik in een droom zeven aren van graan, vol en goed, opkomend op één stengel:

²³En toen zag ik zeven andere aren, droog, dun en door de oostenwind verwoest, na hen opkomend:

²⁴En de zeven dunne aren aten de zeven goeie aren op; en ik legde deze droom voor de wijzen, maar niemand van hen kon mij de betekenis ervan geven.

²⁵Toen zei Jozef: Deze twee dromen hebben dezelfde betekenis: God heeft aan de Farao geopenbaard wat Hij gaat doen.

²⁶De zeven vette koeien zijn zeven jaren, en de zeven goeie aren van graan zijn zeven jaren: de twee hebben dezelfde betekenis.

²⁷De zeven magere en van lelijk voorkomen zijnde koeien, die na hen opkwamen, zijn zeven jaren; en de zeven aren van graan, droog en door de oostenwind verwoest, zijn zeven jaren wanneer er geen voedsel zal zijn.

²⁸Zoals ik tot de Farao tevoren zei: God heeft hem geopenbaard wat Hij gaat doen.

²⁹Zeven jaren van groot graan-overvloed zullen in Egypte aankomen;

³⁰En daarna zullen zeven jaren komen van honger; en het gedenken van de goeie jaren zal uit de harten der mensen verdwijnen; en het land zal door de slechte jaren verwoest worden;

³¹En men zal geen gedenken hebben van de goeie tijd vanwege de nood die daarna komt, want zij zal zeer bitter zijn.

³²En deze droom is twee keer aan de Farao gekomen, omdat deze zaak vast is, en God zal het haastelijk doen geschieden.

³³En nu late de Farao naar een man zoeken van wijsheid en verstand, en stelle hem over het land Egypte aan.

³⁴Laat de Farao dit doen, en stelle opzichters over het land Egypte aan, opdat zij in de goeie jaren het vijfde deel van de opbrengst des lands verzamelen.

³⁵En laat hen al het voedsel in die goeie jaren bijeenbrengen en een voorraad graan onder de heerschappij der Farao aanleggen ten behoeve van de steden, en laat zij het bewaren.

³⁶En laat dat voedsel voor het land bewaaard worden tot de zeven slechte jaren, die in Egypte zullen komen; opdat het land niet door honger verwoest worde.

³⁷En dit dacht goed aan de Farao en aan al zijn dienaren.

³⁸Toen zei de Farao tot zijn dienaren: Waar zouden wij een man als deze kunnen vinden, een man in wie de Geest van God is?

³⁹En de Farao zei tot Jozef: Omdat God u dit alles geopenbaard heeft, is er geen man van zoveel wijsheid en verstand als gij:

⁴⁰Gij zult over mijn huis gesteld zijn, en naar uw woord zal al mijn volk zich gedragen: alleen in koninklijkheid zal ik u voorrang hebben.

⁴¹En de Farao zei tot Jozef: Zie, ik heb u over het ganse land Egypte gesteld.

⁴²Toen nam de Farao zijn zegel van zijn hand en deed het aan Jozef's hand, en hij kleefde hem met fijne linnen, en hing een gouden keten om zijn hals;

⁴³En hij deed hem in zijn tweede wagen plaatsnemen; en men riep voor hem uit: Gij zult buigen! Aldus stelde hij hem als heerser over het ganse land Egypte aan.

⁴⁴Toen zei de Farao tot Jozef: Ik ben de Farao; en zonder uw bevel mag niemand zijn hand of voet bewegen in het ganse land Egypte.

⁴⁵En de Farao gaf Jozef de naam Safnat-Paneach; en hij gaf hem Asnath, de dochter van Potifara, priester van On, tot vrouw. En Jozef ging door heel het land Egypte.

⁴⁶Nu was Jozef dertig jaren oud toen hij voor de Farao, koning van Egypte, stond. En Jozef ging uit van het aangezicht van de Farao en doorging heel het land Egypte.

⁴⁷En in de zeven goeie jaren droeg de aarde overvloedig voort.

⁴⁸En Jozef verzamelde al het voedsel van die zeven jaren, en legde voedsel in de steden aan: het voortbrengstel der velden rondom elke stad bewaarde hij op in die stad.

⁴⁹En Jozef verzamelde graan als het zand der zee, zeer veel, zódat hij ophield het te tellen, want het viel niet te tellen.

⁵⁰En voor de tijd van honger werden aan Jozef twee zonen geboren, die hem Asnath, de dochter van Potifara, priester van On, baarde.

⁵¹En de eerstegeborene noemde hij Manasse, want zei hij: God heeft mij doen vergeten al mijn verdriet en het ganse huis mijns vaders.

⁵²En de tweede noemde hij Efraïm, want zei hij: God heeft mij vruchtbaar gemaakt in het land van mijn ellende.

⁵³En aldus liepen de zeven jaren van overvloed in Egypte ten einde.

⁵⁴Toen begonnen de zeven jaren van honger aan te komen, gelijk Jozef gezegd had; en in alle landen was gebrek aan voedsel; maar in het land Egypte was brood.

⁵⁵En toen het ganse land Egypte honger leed, riep het volk tot de Farao om brood; en de Farao zei tot het volk: Gaat naar Jozef; wat hij u zegt, doet gij.

⁵⁶En overal op de aarde was gebrek aan voedsel; toen opende Jozef alle voorraadhuizen en verkocht graan aan het volk van Egypte; zeer groot was de honger in het land Egypte.

⁵⁷En alle landen kwamen naar Egypte, naar Jozef, om graan te kopen, want groot was de honger overal op de aarde.