Genesis 42

¹Nu hoorde Jacob dat er graan in Egypte was, en hij zei tot zijn zonen: Waarom zien gij elkander aan?

²En hij zei: Ik heb gehoord dat er graan in Egypte is; gaat derwaarts en koopt graan voor ons, opdat wij leven en niet sterven.

³Dus gingen de tien broeders van Jozef naar beneden om graan uit Egypte te kopen.

⁴Doch Benjamin, Jozefs broer, zond Jacob niet met hen, want hij zei: Dat mij niet geschiedt, dat hem een ongeluk zou overkomen.

⁵En de zonen van Israël kwamen mee met anderen om graan te kopen; want het gebrek was groot in het land Kanaän.

⁶En Jozef was de landvoogd over heel het land; hij was het die aan al het volk des lands graan verkocht. En Jozefs broeders kwamen tot hem en bogen zich voor hem ter aarde.

⁷En Jozef zag zijn broeders en herkende hen; doch hij stelde zich vreemd jegens hen aan en sprak ruw tot hen, zeggende: Waar komt gij vandaan? En zij zeiden: Uit het land Kanaän, om spijs te kopen.

⁸En Jozef herkende zijn broeders wel, maar zij herkenden hem niet.

⁹En Jozef dacht aan de dromen die hij over hen had gehad, en hij zei tot hen: Gij zijt spionnen; gij zijt gekomen om te bezien hoe het land ontbloot is.

¹⁰En zij zeiden tot hem: Neen, mijn heer; uw knechten zijn gekomen om spijs te kopen.

¹¹Wij zijn allen zonen van één man; wij zijn eerlijke lieden; uw knechten zijn geen spionnen.

¹²En hij zei tot hen: Neen, maar gij zijt gekomen om te zien hoe het land ontbloot is.

¹³En zij zeiden: Uw knechten zijn twaalf broeders, zonen van één man in het land Kanaän; de jongste is thans bij onze vader, en de een is niet meer.

¹⁴En Jozef zei tot hen: Dit is het, wat ik tot u sprak, zeggende: Gij zijt spionnen.

¹⁵Hierin zult gij beproefd worden: bij het leven van Farao, gij zult hier niet uitgaan, tenzij uw jongste broer hier komt.

¹⁶Zendt een uit u heen, dat hij uw broer haalt; gij anderen zult gebonden blijven, opdat uw woorden beproefd worden, of er waarheid in u is; en zo niet, dan bij het leven van Farao, gij zijt spionnen.

¹⁷En hij zette hen drie dagen in het gevangenhuis.

¹⁸En ter derde dag zei Jozef tot hen: Dit doet, en gij zult leven; want ik vrees God.

¹⁹Indien gij eerlijke lieden zijt, laat een uwer broeders gebonden zijn in uw gevangenhuis; gij anderen, gaat heen en brengt graan naar huis, want uw gezinnen hongerig zijn.

²⁰En brengt mij uw jongste broer, opdat uw woorden waar bevonden worden en gij niet zult sterven. En zij deden alzo.

²¹En zij zeiden tot elkander: Waarlijk, wij hebben gezondigd tegen onze broer, want wij hebben gezien de angst zijner ziel, toen hij tot ons smeekte, en wij hebben niet gehoord; daarom is deze benauwdheid over ons gekomen.

²²En Ruben zei tot hen: Heb ik u niet gezegd: Zondigt niet tegen het kind? maar gij hebt niet gehoord; en nu wordt zijn bloed geëist.

²³Doch zij wisten niet dat Jozef hen verstond; want hij sprak met hen door een tolk.

²⁴En hij wendde zich van hen af en weende; en hij keerde tot hen weder en sprak tot hen; en hij nam Simeon van hen en bond hem voor hun ogen.

²⁵En Jozef beval, dat hun zakken met graan gevuld werden en dat een iegelijks geld in zijn zak teruggegeven werd, en dat hun voedsel voor de reis gegeven werd; en men deed hun alzo.

²⁶En zij laden het graan op hun ezels en trokken daarvandaan.

²⁷En een van hen opende zijn zak aan het herbergplaats, om zijn ezel voedsel te geven, en zag zijn geld; en zie, het was in de mond van zijn zak.

²⁸En hij zei tot zijn broeders: Mijn geld is teruggegeven; en zie, het is in mijn zak. En hun hart verging hun; bevende zeiden zij tot elkander: Wat is dit, dat God ons aan gedaan heeft?

²⁹En zij kwamen tot Jacob, hun vader, in het land Kanaän, en vertelden hem alles, wat hun overkomen was, zeggende:

³⁰De man, de heer des lands, sprak ruw tot ons en maakte ons verdacht van spionage.

³¹En wij zeiden tot hem: Wij zijn eerlijke lieden; wij zijn geen spionnen.

³²Wij zijn twaalf broeders, zonen van onze vader; een is niet meer, en de jongste is thans bij onze vader in het land Kanaän.

³³En de heer des lands zei tot ons: Hierin zal ik weten, dat gij eerlijke lieden zijt: laat één uwer broeders bij mij en neemt graan naar huis voor uw gezinnen;

³⁴En brengt mij uw jongsten broer, opdat ik wete dat gij geen spionnen zijt, maar eerlijke lieden; dan zal ik u uw broer geven, en gij zult handel drijven in het land.

³⁵En het geschiedde, toen zij hun zakken uitstorttten, dat iegelijks geld in zijn zak was; en zij en hun vader zagen hun geld, en zij waren bevreesd.

³⁶En Jacob, hun vader, zei tot hen: Gij hebt mij der kinderen beroofd: Jozef is weg, en Simeon is weg, en Benjamin zoudt gij wegnemen; dit alles komt op mij.

³⁷En Ruben zei tot zijn vader: Mijn twee zonen zult gij doodslaan, indien ik hem niet tot u terugbreng; geef hem in mijn hand, en ik zal hem tot u terugbrengen.

³⁸En hij zei: Mijn zoon zal niet met u afgaan; want zijn broer is dood, en hij alleen blijft over; en zou hem een ongeluk overkomen op de weg, waarop gij gaat, dan zoudt gij mijn grijs haar in verdriet ter sheool doen afdalen.

³⁹En het gebrek was zwaar in het land.