Habakkuk 2

¹Stanąć będę na straży mojej i utwierdę się na wieży, aby patrzeć, co będzie do mnie mówić, i co mam odpowiedzieć na moją skargę.

²I odpowiedział mi Pan, mówiąc: Napiszesz widzenie i wyjaśnisz je na tablicach, aby biegł czytający je.

³Albowiem widzenie jest jeszcze dla czasu wyznaczonego, zmierza ku końcowi i nie skłamie; choć by się zwlekało, czekaj go, bo na pewno przyjdzie, nie zwleka.

⁴Oto dusza jego napęczniała, nie jest w nim prosta; lecz sprawiedliwy żyć będzie przez wiarę swoją.

⁵Zaiste wino jest zdrajcą, człowiek pyszny, który nie pozostaje w domu; który rozszerza pożądanie swe jak Szeol, i jest jak śmierć, i nie może się nasycić, lecz gromadzi do siebie wszystkie narody i skupia do siebie wszystkie ludy.

⁶Czy wszyscy ci nie będą wznosić przeciw niemu równoważni i drwiący aforyzm przeciw niemu, mówiąc: Biada temu, który zwielokrotnia, co nie jest jego! Jak długo? i obciąża się zastawami!

⁷Czy nie wstaną nagle ci, którzy cię będą gryźć, i obudzą się ci, którzy cię będą trapić, i będziesz łupem dla nich?

⁸Ponieważ splądrałeś wiele narodów, całą resztę ludów będzie cię plądrować, ze względu na krew ludzi i gwałt wyrządzony ziemi, miastu i wszystkim jego mieszkańcom.

⁹Biada temu, który zdobywa sobie zysk złośliwy dla domu swojego, aby wyniesiono gniazdo jego wysoko, aby być wyzwolonym z ręki zła!

¹⁰Wymyśliłeś hańbę dla domu swojego, wyniszczając wiele narodów, i zgrzeszyłeś przeciw duszy swojej.

¹¹Albowiem kamień będzie wołać ze ściany, a belka z drewna odpowiadać mu będzie.

¹²Biada temu, który buduje miasto we krwi i утверждает miasto w nieprawości!

¹³Oto, czy to nie od Pana Zastępów, że ludy pracują dla ognia i narody trudzą się dla próżni?

¹⁴Albowiem ziemia będzie pełna poznaną chwały Pana, jak wody pokrywają morze.

¹⁵Biada tobie, który dajesz bliźniemu swojemu napój, dodając trucizny swojej i upijając go, abyś patrzył na nagość jego!

¹⁶Nasycony jesteś hańbą, a nie chwałą; pij i ty także, i będziesz jako nieobrzezany; czara prawicy Pana obejdzie cię, i hańba obrzydliwa będzie na chwale twojej.

¹⁷Albowiem gwałt wyrządzony Libanowi okryje cię, i zniszczenie zwierząt, które je przerażały; ze względu na krew ludzi i gwałt wyrządzony ziemi, miastu i wszystkim jego mieszkańcom.

¹⁸Cóż jest pożytku z wyobrażenia rzeźbionego, które wyrzeźbił jego twórca, z odlanego wizerunku i nauczyciela kłamstwa, że ten, który formuje jego postać, ufać mu będzie, aby czynić niemów bożki?

¹⁹Biada tobie, który mówisz do drewna: Obudź się! do głuchego kamienia: Wstań! Czy to będzie nauczać? Oto jest okryte złotem i srebrem, a ducha żadnego nie ma w jego środku.

²⁰Lecz Pan jest w świątyni swojej świętej; niechaj cała ziemia czuwa w milczeniu przed Nim.