Hebrews 3

¹Dlatego też, święci bracia, uczestnicy powołania niebieskiego, rozważajcie Jezusa, apostoła i arcykapłana naszej wiary;

²Który pozostał wierny Temu, który go powołał, tak jak Mojżesz w całym jego domu.

³Zasługuje on bowiem na większą chwałę niż Mojżesz, o tyle, o ile większą chwałę ma budowniczy domu niż sam dom.

⁴Każdy dom bowiem jest zbudowany przez kogoś, ale budowniczym wszystkiego jest Bóg.

⁵Mojżesz zaś pozostał wierny jako sługa w całym jego domu, na świadectwo rzeczy, które miały być powiedziane;

⁶Lecz Chrystus [był wierny] jako Syn nad jego domem, którego domem jesteśmy my, jeśli tylko zachowamy aż do końca nadzieję, w której się chlubić możemy.

⁷Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dzisiaj, jeśli usłyszycie głos jego,

⁸Nie zatwardzajcie serc waszych, jak było w dniu pokusy na pustyni,

⁹Gdzie wasi ojcowie mnie kusili i doświadczali, choć widzieli moje dzieła przez czterdzieści lat.

¹⁰Dlatego rozgniewałem się na to pokolenie i powiedziałem: Zawsze błądzą sercem, a moich dróg nie poznali;

¹¹Tak że przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do odpocznienia mego.

¹²Bacie się, bracia, aby nie było w którykolwiek z was złego, niewiernego serca, które by się odwróciło od Boga żywego;

¹³Ale pouczajcie się nawzajem każdego dnia, dopóki trwa to „dzisiaj", aby żaden z was nie został zatwardzały przez zwodę grzechu;

¹⁴Staliśmy się bowiem uczestnikami Chrystusa, jeśli tylko aż do końca zachowamy naszą pierwszą pewność;

¹⁵O ile słychać głos jego: Dzisiaj, jeśli usłyszycie głos jego, nie zatwardzajcie serc waszych, jak było w dniu pokusy.

¹⁶Bo którzy usłyszawszy rzekli nie posłuszeństwo? Czyż nie wszyscy ci, którzy wyszli z Egiptu za Mojżeszem?

¹⁷Na kimże się rozgniewał przez czterdzieści lat? Na tych, którzy zgrzeszyli i których ciała padły na pustyni.

¹⁸Komu przysiągł, że nie wejdą do odpocznienia jego? Czyż nie tym, którzy się nie posłuszni okazali?

¹⁹Widzimy tedy, że nie mogli wejść z powodu braku wiary.