Hosea 11

¹Toen Israël nog een kind was, had Ik van hem, en uit Egypte riep Ik mijn zoon.

²Maar hoe meer zij geroepen werden, des te meer gingen zij van Mij weg. Zij brachten offers aan de Baäls en zij brandden wierook voor gesneden beelden.

³Ik was het die Efraïm het wandelen leerde, stellende hen op de armen; maar zij merkten niet dat Ik hen genezen had.

⁴Ik leidde hen met mensenlijke liefde, met banden van liefde. Ik was voor hen als een die het kleine kind tot de wang opheft, en Ik boog mij over om hen te voeden.

⁵Zullen zij niet naar Egypte terugkeren en niet Assyrië over hen heersen, omdat zij zich niet bekeren willen?

⁶Een zwaard zal in hun steden flitsen; het zal hun valse profeten verslinden en een einde maken aan hun plannen.

⁷Mijn volk is vastbesloten zich van Mij af te keren. Hoewel zij Mij God Allerhoogste noemen, zal Ik hen stellig niet verheffen.

⁸Hoe kan Ik je opgeven, Efraïm? Hoe kan Ik je overleveren, Israël? Hoe kan Ik je als Adma behandelen? Hoe kan Ik je als Zeboïm maken? Mijn hart keert zich in Mij om; al mijn erbarming is ontstoken.

⁹Ik zal mijn grote toorn niet uitvoeren, en Ik zal Efraïm niet weer verwoesten. Want Ik ben God, niet een mens — de Heilige in uw midden. Ik zal niet tegen hun steden aanrukken.

¹⁰Zij zullen de HEERE volgen; Hij zal bulken als een leeuw. Wanneer Hij bulkt, zullen zijn kinderen sidderend van het westen komen.

¹¹Zij zullen uit Egypte komen, sidderend als vogels, uit Assyrië, flatderend als duiven. Ik zal hen in hun woningen doen wonen, spreekt de HEERE.

¹²Efraïm heeft mij omringd met leugens, Israël met bedrog. En Judah is weerspannig tegen God, tegen de trouwe Heilige.