Hosea 11

¹Gdy Izrael był dzieckiem, pokochałem go, i z Egiptu wezwałem syna mego.

²Lecz im więcej ich wzywałem, tym bardziej odchodzili ode mnie. Składali ofiary Baalim i kadził przed posągami.

³To Ja nauczyłem Efraima chodzić, biorąc go za ramiona; ale nie poznali, że to Ja ich uzdrawiałem.

⁴Prowadziłem ich sznurami ludzkiej dobroci, więzami miłości. Byłem dla nich jak ten, kto unosi małe dziecko do policzka, i pochyliłem się, aby ich karmić.

⁵Czy nie powrócą do Egiptu i czy Asyria nie będzie nad nimi panować, ponieważ odmawiają się nawrócenia?

⁶Miecz błyśnie w ich miastach; pożre ich fałszywych proroków i położy kres ich planom.

⁷Mój lud jest zdecydowany odwrócić się ode mnie. Chociaż wzywają mnie Bogiem Najwyższym, wcale ich nie wywyższę.

⁸Jak mogę się ciebie zrzec, Efraime? Jak mogę cię wydać, Izraelu? Jak mogę traktować cię jak Admę? Jak mogę cię uczynić jak Sebojim? Serce moje się w sobie zmienia; całe moje współczucie się rozpala.

⁹Nie wykonam gniewu mego zaciekłego, ani znowu niszczyć nie będę Efraima. Albowiem Jam jest Bóg, nie zaś człowiek — Święty pośród ciebie. Nie przyjdę przeciwko ich miastom.

¹⁰Będą następować za Panem; On zarycży jak lew. Gdy zarycży, trzęsąc się pobiegną jego dzieci ze Zachodu.

¹¹Pobiegną z Egiptu, drżąc jak wróble, z Asyrii, trzepocząc jak gołębie. Osadzę ich w ich mieszkaniach — mówi Pan.

¹²Efraim otoczył mnie kłamstwem, Izrael oszustwem. A Juda jest niepokojący Boga, nawet wiernego Święty.