Hosea 9

¹Juich niet, O Israël, tot vreugde zoals de volken; want gij hebt hoererij bedreven, afwijkende van uw God; gij hebt loon bemind op elke graanvloer.

²De dorsvloer en de perskuip zullen hen niet voeden, en de nieuwe wijn zal haar tekortschieten.

³Zij zullen niet in het land des HEREN wonen; maar Efraïm zal naar Egypte terugkeren, en zij zullen onrein voedsel in Assyrië eten.

⁴Zij zullen geen drankoffer aan de HEREN uitgieten, noch zullen zij Hem aangenaam zijn: hun slachtoffers zullen hun zijn als treurmaal-brood; allen die daarvan eten zullen onrein worden; want hun brood zal voor hun honger zijn; het zal niet in het huis des HEREN komen.

⁵Wat zult gij doen op de dag der plechtige samenkomst, en op de dag van het feest des HEREN?

⁶Want zie, zij zijn weggegaan vanwege de verwoesting; Egypte zal hen verzamelen, Memphis zal hen begraven; hun kostbare zilverdingen zullen de brandnetels bezitten; doornen zullen in hun tenten zijn.

⁷De dagen der heimoekering zijn gekomen, de dagen der vergelding zijn gekomen; Israël zal het kennen: de profeet is een dwaas, de man die de Geest heeft is waanzinnig, vanwege de menigte van uw ongerechtigheid, en omdat de vijandschap groot is.

⁸Efraïm was een wachter bij mijn God: wat de profeet betreft, een vogelaarsvangnet is op al zijn wegen, en vijandschap in het huis zijns Gods.

⁹Zij hebben zich diep verderf, gelijk in de dagen van Gibea: Hij zal hun ongerechtigheid gedenken, Hij zal hun zonden bezoeken.

¹⁰Ik vond Israël als druiven in de woestijn; Ik zag uw vaderen als de eerste rijpe vrucht aan de vijgeboom in zijn eerste tijd: maar zij kwamen tot Baäl-Peor, en wijdden zich aan het schaamteloze ding, en werden verfoeijelijk gelijk hetgeen zij liefhadden.

¹¹Wat Efraïm betreft, hun heerlijkheid zal wegvliegen als een vogel: er zal geen geboorte, en geen vrouw met kind, en geen ontvangenis zijn.

¹²Hoewel zij hun kinderen opbrengen, zal Ik hen toch beroven, zodat geen mens zal overblijven: ja, ook wee hun, wanneer Ik mij van hen afkeer!

¹³Efraïm, gelijk als ik Tyrus heb gezien, is geplant aan een aangename plaats: maar Efraïm zal zijn kinderen naar de slachter uitbrengen.

¹⁴Geef hun, O HEER—wat zult Gij geven? geef hun een miskraam-schoot en uitgedroogde borsten.

¹⁵Al hun goddeloosheid is in Gilgal; want daar heb Ik hen gehaat: vanwege de goddeloosheid van hun daden zal Ik hen uit Mijn huis drijven; Ik zal hen niet meer liefhebben; al hun vorsten zijn afvalligen.

¹⁶Efraïm is geslagen, hun wortel is verdord, zij zullen geen vrucht dragen: ja, hoewel zij voortbrengen, zal Ik toch de geliefde vrucht huns schoot doden.

¹⁷Mijn God zal hen verwerpen, omdat zij naar Hem niet geluisterd hebben; en zij zullen rondzwervers onder de naties zijn.