Isaiah 15

¹Brzemię Moabu. W nocy bowiem Ar Moabu zostaje zniszczony i sprowadzony na nic; w nocy Kir Moabu zostaje zniszczony i sprowadzony na nic.

²Poszli do Bajtu i do Dibonu na wyżyny, aby płakać: Moab narzeka nad Nebo i nad Medebą; na wszystkich ich głowach jest łysina, każdy zarost jest ogoleniony.

³Na ich ulicach przepasują się woszcze; na ich dachach i na ich placach każdy narzeka, płacząc obficie.

⁴Cheszbon wola i Eleale; ich głos słychać aż do Jahaz: przeto zbrojni Moabu wołają głośno; jego dusza drży w nim.

⁵Moje serce wola za Moabem; jego możnowładcy uciekają do Soaru, do Eglat Szeliszija: bo ze wzniesieniem Luhitu ze płaczem się wspinają; bo na drodze Horonaim podnoszą okrzyk zniszczenia.

⁶Bo wody Nimrim będą opustoszone; bo trawa uschnie, młoda roślinność ginie, nic zielonego się nie pojawia.

⁷Przeto obfitość, którą zgromadzili, i to, co złożyli, będą nosić przez potok wierzb.

⁸Bo okrzyk obiegł granice Moabu; jego narzekanie aż do Eglaim i jego narzekanie aż do Beer-Elim.

⁹Bo wody Dimonu są pełne krwi; bo przyprowa ję jeszcze więcej na Dimonu, lwa na uciekających z Moabu i na pozostałość ziemi.