Isaiah 15

¹Brzemię Moabu. Bo w nocy zniszczony był Ar Moabu — został odcięty, bo w nocy zniszczony był Kir Moabu — został odcięty.

²Wszedł do Bajith i Dibonu, na wysoko położone świątynie — aby płakać. Na Nebo i na Medebę Moab zawodzi, na wszystkich jego głowach łysina, każda broda obcięta.

³Na jego placach wyłożyli się worem, na jego przystankach i na jego placach targowych, każdy zawodzi — idąc w dół ze łzami.

⁴I krzyczy Hesbonu i Elealeh, aż do Jahaz słychać był ich głos. Dlatego uzbrojeni Moabu wołają, jego życie stało się dla niego bolesne.

⁵Serce moje ku Moabowi, jego uciekiniery wołają do Zoaru — jałówka trzeciego roku. Bo na wzniesieniu Luhith płaczą wstępując na nie, bo na drodze Horonaim budzą okrzyk zniszczenia.

⁶Bo wody Nimrim są pustkowiem, bo sczerniała trawa, skończyła się młoda zeleń, nie ma tam nic zielonego.

⁷Dlatego obfitość, którą narzucili, i ich zapas, noszą do potoku wierzb.

⁸Bo okrzyk przeszedł granicę Moabu, jego wycie do Eglaim, i jego wycie do Beer-Elim.

⁹Bo wody Dimonu pełne były krwi, bo przyślem na Dimon dodatki — na uciekinierów Moabu lwa, a na pozostałość Adamah!