Isaiah 16

¹Poślijcie baranka władcy ziemi od Seli na pustynię, na górę córy Syjonu.

²Albowiem stanie się, że córy Moabu będą jak ptak błądzący wyrzucony z gniazda, przy brodach Arnonu.

³Postanów radę, wydaj wyrok; uczyń cień twój jak noc pośród południa; ukryj wygnańców; nie wydawaj tego, który błądzi.

⁴Niech przybysze moi mieszkają u ciebie, Moabie; bądź im osłoną przed obliczem pustoszającego; albowiem wyzyskiwacz poniósł kres, pustoszenie ustało, ciemiężcy znikli z ziemi.

⁵I przez miłosierdzie będzie umocniony tron; i będzie siedział na nim w prawdzie w namiocie Dawida, sądząc i szukając sądu oraz pośpieszając sprawiedliwość.

⁶Słyszeliśmy o pysze Moabu; jest bardzo pyszny: i o jego arogancji, i jego pysze, i jego gniewie; lecz jego kłamstwa nie będą takie.

⁷Dlatego Moab będzie wyć dla Moabu, każdy będzie wyć: dla fundamentów Kircharesu będziecie opłakiwać; zaprawdę są one pobitę.

⁸Albowiem pola Cheszbonu więdną, i winnica Sibmy; panowie pogan połamali wybrane pędy jej, które się ciągnęły aż do Jazer, błądziły na pustynię; gałęzie jej rozciągnęły się, przeszły przez morze.

⁹Dlatego będę opłakiwać płaczem Jazer winnicę Sibmy: napajać cię będę moimi łzami, Cheszbonie i Eleale; bo okrzyk nad owocami twojego lata i nad żniwami twoimi upadł.

¹⁰I radość uszła, i wesele z pola obfitego; i w winnicach nie będzie śpiewu, ani nie będzie krzyków: depcy nie będą depać wina w prasach; uciszyłem okrzyk ich żniw.

¹¹Przeto wnętrzności moje będą brzmieć jak harfa dla Moabu, i serce moje dla Kircharesu.

¹²I stanie się, gdy ujrzy się, że Moab znużył się na wysokości, że przyjdzie do sanktuarium swojego modlić się; ale nie będzie zwycięski.

¹³To jest słowo, które Pan mówił o Moabie od tamtego czasu.

¹⁴Lecz teraz Pan mówił, mówiąc: Za trzy lata, jako lata najemnika, i chwała Moabu będzie pohańbiona, ze wszystką tą wielką wielością; a pozostałość będzie bardzo mała i słaba.