Isaiah 26

¹W onym dniu śpiewana będzie ta pieśń w ziemi Judy: Mamy miasto silne; Bóg czyni zbawienie jej murami i wałami.

²Otwórzcie bramy, aby weszła naród sprawiedliwy, naród zachowujący wierność.

³Tego, którego myśl jest stała, zachowasz w doskonałym pokoju, albowiem ufa on tobie.

⁴Ufajcie w Pana na wieki, bo Pan, Pan sam, jest Skałą wieczną.

⁵On poniża tych, którzy mieszkają na wysoko; miasto wyniosłe poniża, poniża je aż do ziemi i rzuca do prochu.

⁶Depczą je nogi, nogi uciśnionego, kroki ubogiego.

⁷Ścieżka sprawiedliwego jest równa; Ty, Prawy, wyrównujesz drogę sprawiedliwego.

⁸Owszem, Panie, na drodze Twoich sądów czekamy na Ciebie; imię Twoje i pamięć o Tobie są pragnieniem duszy naszej.

⁹Duszą moją pragnę Ciebie w nocy, a duchem moim szukam Ciebie rano. Albowiem gdy sądy Twoje są na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.

¹⁰Ale gdy okaże się łaska dla bezbożnika, on nie nauczy się sprawiedliwości; nawet w ziemi szczerości czyni zło i nie widzi majestatu Pana.

¹¹Panie, Twoja ręka jest wyniesiona wysoko, ale oni jej nie widzą. Niech widzą Twoją gorliwość dla ludu Twojego i zawiedzą się; niech ogień przeznaczony dla Twoich nieprzyjaciół ich pochłonie.

¹²Panie, utwierdzisz dla nas pokój, albowiem wszystkie czyny nasze dokonałeś dla nas Ty.

¹³Panie Boże nasz, inni panowie oprócz Ciebie panowali nad nami, ale imię Twoje samego czcimy.

¹⁴Umarli, nie będą żyć; zmarłe dusze nie powstają. Ty ich ukarałeś i zagładę im zadałeś i wymazałeś wszelką ich pamięć.

¹⁵Pomnożyłeś naród, Panie; pomnożyłeś naród. Uwielbiony jesteś; rozszerzyłeś wszystkie granice ziemi.

¹⁶Panie, w ucisku przychodzili do Ciebie; karciłeś ich i ledwie mogli wyszeptać modlitwę.

¹⁷Jak kobieta w bólach porodu, która się wija i krzyczy z bólu, tak byliśmy w Twojej obecności, Panie.

¹⁸Byliśmy w bólach, byliśmy w trudzie, lecz wydaliśmy wiatr. Zbawienia nie przynieśliśmy na ziemię, i mieszkańcy świata nie przyszli na świat.

¹⁹Lecz Twoi zmarli będą żyć, Panie; ich ciała powstają. Obudźcie się i wołajcie z radością, wy mieszkańcy prochu; albowiem rosa Twoja jest rosą światła, a ziemia wyda swoich zmarłych.

²⁰Chodź, ludu mój, wejdź do izb swoich i zamknij drzwi za sobą; ukryj się na chwilę, aż przejdzie gniew.

²¹Oto Pan wychodzi z swojej siedziby, aby ukarać mieszkańców ziemi za ich grzechy. Ziemia odkryje krew na niej rozlaną; ziemia nie będzie już ukrywać swoich zabitych.