Isaiah 34

¹Przystąpcie bliżej, narody, aby słyszeć; i słuchajcie, ludy: niech słyszy ziemia i pełnia jej; świat i wszystko, co z niego wychodzi.

²Albowiem Jahwe ma gniew przeciwko wszystkim narodom i wściekłość przeciwko wszystkim ich wojskom: doszczętnie ich zniszczył, wydał ich na rzeź.

³A ich pobici będą wyrzuceni, i odór ich trupów wstąpi; i góry będą rozpuszczone we krwi ich.

⁴Całe zastępy nieba będą rozpuszczone, i niebiosa będą zwinięte jako zwój; i wszystkie ich zastępy będą upadać, jak liść spada z winorośli, i jak opadający liść z fiku.

⁵Bo mój miecz się upił w niebie: oto zstąpi na Edom i na lud przekleństwa mego na sąd.

⁶Miecz Jahwe jest pełen krwi, tuczył się tłuszczem, krwią jagniąt i kozłów, tłuszczem nerek baranów; bo Jahwe ma ofiarę w Bocra i wielkiego pogromu w ziemi Edomu.

⁷I jednorożce zstąpią z nimi, i byki razem z bykami: i ziemia ich będzie pijana krwią, i proch jej tuczył się tłuszczem.

⁸Bo Jahwe ma dzień pomsty, rok odpłaty za sprawę Syjonu.

⁹I strumienie Edomu zwrócą się w smołę, a pył jego w siarkę, i ziemia jego stanie się smoławym płomieniem.

¹⁰Nie będzie gaszona nocą ani dniem; dym jej będzie wznoszył się na wieki; z pokolenia na pokolenie będzie leżeć spustoszona; nikt nie przejdzie przez nią na wieki wieków.

¹¹Pelikan i jeżozwierz będą nią posiadać; i sowa i kruk będą w niej mieszkać: i rozciągnie nad nią linię zamętu i pion pustki.

¹²Szlachtę jej będą wzywać do królestwa, ale nikogo tam nie będzie; i wszyscy jej książęta staną się niczym.

¹³Ciernie podniosą się w pałacach jej, pokrzywy i oset w twierdzach jej; i będzie siedliskiem szakali, terenem dla strusi.

¹⁴Zwierzęta pustynne spotkają się z wilkami, i dziki koza wołać będzie do swojego towarzysza; i nocny potwór będzie tam zalegać i znajdzie sobie miejsce odpoczynku.

¹⁵Tam będzie gad robić gniazdo, składać, wysiadywać i zbierać pod swoim cieniem; tak i tam będą się zbierać latawce, każdy z towarzyszem.

¹⁶Szukajcie w księdze Jahwe i czytajcie: żaden z nich nie będzie brakować, ani jeden nie będzie bez towarzysza; bo usta moje to rozkazały, a Duch jego ich zgromadził.

¹⁷On dla nich rzucił los, i jego ręka podzieliła im go sznurem: posiądą go na wieki; z pokolenia na pokolenie będą w nim mieszkać.