Isaiah 36

¹En het geschiedde in het veertiende jaar van koning Hizkia, dat Sanherib, koning van Assyrië, tegen alle versterkte steden van Juda optrok en deze veroverde.

²En de koning van Assyrië zond Rabsakes van Lachis naar Jeruzalem tot koning Hizkia met een groot leger. En hij stelde zich op bij de waterleiding van de bovenste vijver aan de weg van het walkersland.

³Toen trad tot hem uit Eljakim, de zoon van Hilkia, die over het huishouden was, en Sebna, de schriftgeleerde, en Joach, de zoon van Asaf, de geschiedschrijver.

⁴En Rabsakes zeide tot hen: Zegt toch tot Hizkia: Zo spreekt de grote koning, de koning van Assyrië: Wat is dit voor vertrouwen, waarop gij berust?

⁵Ik zeg: uw raad en kracht voor de oorlog zijn maar ijdele woorden; op wie dan vertrouwt gij, dat gij tegen mij hebt afvallig gemaakt?

⁶Ziet, gij vertrouwt op de staf van dit gebroken riet, namelijk op Egypte, waarop, als iemand zich leunt, het in zijn hand zal gaan en die doorsteken; alzo is Farao, koning van Egypte, jegens allen die op hem vertrouwen.

⁷Doch indien gij tot mij zegt: Wij vertrouwen op de HEERE, onze God; is dat niet Hij, Wiens hoogten en altaren Hizkia heeft weggenomen, en tot Juda en tot Jeruzalem gezegd heeft: Gij zult voor dit altaar aanbidden?

⁸Nu dan, ik bid u, doet verbintenis met mijn koning, de koning van Assyrië, en ik zal u tweeduizend paarden geven, indien gij uit uw zijde ruiters daarop kunt zetten.

⁹Hoe zoudt gij dan het aangezicht van één overste der minsten van mijn konings knechten kunnen afwenden, en op Egypte vertrouwen voor wagenen en voor ruiters?

¹⁰En ben ik nu zonder de HEERE tegen dit land opgekomen, om het te verderven? De HEERE zeide tot mij: Trek op tegen dit land en verderf het.

¹¹Toen zeiden Eljakim en Sebna en Joach tot Rabsakes: Spreek toch tot uw knechten in het Aramees; want wij verstaan het; en spreek niet tot ons in de Joodse taal, in de oren van het volk, dat op de muur is.

¹²Maar Rabsakes zeide: Heeft mijn koning mij tot uw koning en tot u gezonden, om deze woorden te spreken? Is het niet tot de mannen, die op de muur zitten, opdat zij hun eigen uitwerpselen eten en hun eigen urine drinken met u?

¹³Toen stond Rabsakes op en riep met luider stem in het Joodse taal, en zeide: Hoort de woorden van de grote koning, de koning van Assyrië!

¹⁴Zo spreekt de koning: Laat Hizkia u niet bedriegen; want hij zal u niet kunnen bevrijden.

¹⁵Ook laat Hizkia u niet tot de HEERE vertrouwen brengen, zeggende: De HEERE zal ons gewis bevrijden; deze stad zal niet in de hand van de koning van Assyrië gegeven worden.

¹⁶Hoort niet naar Hizkia; want alzo spreekt de koning van Assyrië: Doet vrede met mij en komt tot mij uit; en eet dan ieder van zijn wijnstok en ieder van zijn vijgeboom, en drinkt ieder het water van zijn eigen put;

¹⁷totdat ik kom en u wegvoere naar een land, gelijk uw land, een land van koren en most, een land van brood en wijngaarden.

¹⁸Oppast, dat Hizkia u niet verleid, zeggende: De HEERE zal ons bevrijden. Hebben enige der goden der volken hun land uit de hand van de koning van Assyrië bevrijdt?

¹⁹Waar zijn de goden van Hamat en Arpad? Waar zijn de goden van Sefarvajim? En hebben zij Samaria uit mijn hand bevrijdt?

²⁰Wie zijn zij onder alle goden dezer landen, die hun land uit mijn hand bevrijdt hebben, dat de HEERE Jeruzalem uit mijn hand zou bevrijden?

²¹Maar zij zwegen stilzwijgend en antwoordden hem geen woord; want het bevel des konings was: Antwoordt hem niet.

²²Toen kwamen Eljakim, de zoon van Hilkia, die over het huishouden was, en Sebna, de schriftgeleerde, en Joach, de zoon van Asaf, de geschiedschrijver, tot Hizkia, hun klederen gescheurd hebbende, en deelden hem de woorden van Rabsakes mede.