Isaiah 37

¹A gdy król Ezechiasz to usłyszał, rozdarł swoje szaty, okrył się woskiem i wszedł do domu Pana.

²I posłał Eliakima, który był nad domem, i Szebną pisarza, i starszych kapłanów, okrytych woskiem, do Izajasza proroka, syna Amoca.

³I powiedzieli do niego: Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem ucisku, nagany i pohańbienia; albowiem dzieci doszły do porodu, lecz nie ma mocy, aby wydać je na świat.

⁴Może Pan, Bóg twój, usłyszy słowa Rabszakego, którego poslał król Asyrii, jego pan, aby się narugiwał żywemu Bogu, i będzie ganić słowa, które usłyszał Pan, Bóg twój; przeznaczeni będziesz na modlitwę za resztę, która pozostała.

⁵Tedy słudzy króla Ezechiasza przyszli do Izajasza.

⁶I Izajasz rzekł do nich: Tak powiecie panu waszemu: Tak mówi Pan: Nie bój się słów, które usłyszałeś, którymi bluźnili mi słudzy króla Asyrii.

⁷Oto Ja wprawię w niego ducha, i usłyszy nowinę, i powróci do ziemi swojej; i sprawię, że upadnie od miecza w ziemi swojej.

⁸A Rabszake powrócił i znalazł króla Asyrii walczącego przeciwko Libnie; albowiem usłyszał, że ten odszedł z Lachiszy.

⁹I usłyszał mowę o Tirhace, królu Etiopii: Wyszedł, aby się z tobą walczyć. A gdy to usłyszał, posłał posłów do Ezechiasza, mówiąc:

¹⁰Tak powiecie Ezechijaszowi, królowi Judy, mówiąc: Niech cię nie zwiedzie Bóg twój, któremu ty ufasz, mówiąc: Jerozolima nie będzie dana w rękę króla Asyrii.

¹¹Oto słyszałeś, co uczynili królowie Asyryjscy wszystkim ziemiom, zupełnie je niszcząc; a ty byś miał być zbawiony?

¹²Czy bogowie narodów wybawialiby je, które zniszczyli ojcowie moi: Gozan, i Charan, i Rezef, i synów Edenu, którzy byli w Telassarze?

¹³Gdzie jest król Hamatu, i król Arfadu, i król miasta Sefarwajim, Heny i Iwwy?

¹⁴I Ezechiasz wziął list z ręki posłów i przeczytał go; a Ezechiasz wszedł do domu Pana i rozprostował go przed Panem.

¹⁵I Ezechiasz modlił się do Pana, mówiąc:

¹⁶Panie zastępów, Boże Izraela, który siedząc nad cherubinami jesteś Bogiem, ty sam jeden jesteś Bogiem wszystkich królestw ziemi; ty uczyniłeś niebo i ziemię.

¹⁷Skłoń ucho swoje, Panie, i słuchaj; otwórz oczy swoje, Panie, i patrz; i słuchaj wszystkich słów Sennacheryba, który posłał, aby się narugiwał Bogu żywemu.

¹⁸Prawdą jest, Panie, że królowie Asyryjscy spustoszyli wszystkie kraje i ich ziemię,

¹⁹i wrzucili bogów ich w ogień; albowiem bogami nie byli, lecz dziełem rąk ludzkich, drewnem i kamieniem; przeto je zniszczyli.

²⁰Teraz przeto, Panie Boże nasz, zbaw nas z ręki jego, aby wszystkie królestwa ziemi poznały, że ty jesteś Pan, ty sam tylko.

²¹Wtedy Izajasz, syn Amoca, posłał do Ezechiasza, mówiąc: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Ponieważ się modliłeś do mnie przeciwko Sennacherybowi, królowi Asyrii,

²²Oto słowo, które Pan powiedział o nim: Córa dziewicza, córa Syjonu, gardzi tobą i śmieje się z ciebie; córa Jerozolimy kręci głową za tobą.

²³Komu się narugiwałeś i bluźniłeś? i przeciwko komu podniósłeś głos i podnieśliśmy oczy wysoko? przeciwko Świętemu Izraela.

²⁴Przez sługi swoje narugiwałeś się Panu, i powiedziałeś: Wielką ilością wozów moich wjechałem na wysokość gór, na wierzchołek Libanu; i powialiśmy cedry jego wysokie i jego piękne modrzewiny; i wszedłem do jego ostatniej granicy, do lasu jego owocnego pola;

²⁵Kopałem i piłem wodę, i sole moich stóp wysuszę wszystkie rzeki Egiptu.

²⁶Czy nie usłyszałeś, że to uczyniłem od dawna, i uformowałem to w czasach starych? a teraz to spełniłem, aby ci się stało, że obróciłeś miasta fortyfikowane w gruzowiska pustynne.

²⁷A ich mieszkańcy byli słabi mocą, przerażeni i zawstydzeni; byli jak trawa polna i jak zielona roślinność, jak trawa na dachach i jak zboże przed dojrzałością.

²⁸Lecz ja znam twoje siadanie i wychodzenie i wchodzenie, i gniew twój przeciwko mnie.

²⁹Dlatego, że się gniewasz na mnie, i wzgarda twoja wstąpiła do uszu moich, włożę haczyk mój w nos twój i wędzidło moje w usta twoje, i zawrócę cię drogą, którą przybyłeś.

³⁰A tym będzie ci znakiem: będziecie jeść w tym roku to, co z samego siebie wzrasta, a w roku drugim to, co samo wynika; a w roku trzecim siejcie i żnijcie, i sadzcie winnice, i spożywajcie owoc ich.

³¹A pozostałość, która ujdzie z domu Judy, znowu pieni korzenie w dół i wydaje owoc w górę.

³²Bo z Jerozolimy wyjdzie reszta, i zbawieni z góry Syjonu. Gorliwość Pana zastępów to wypełni.

³³Przeto tak mówi Pan o królu Asyrii: Nie przyjdzie do miasta tego, ani nie wystrzelił tam strzały, ani nie podejdzie doń ze tarczą, ani nie wzniesiemy wału przeciwko niemu.

³⁴Drogą, którą przyszedł, tą samą powróci, i nie przyjdzie do miasta tego, mówi Pan.

³⁵Bo będę bronić miasta tego, aby je zbawić, dla siebie i dla Dawida, sługi mojego.

³⁶A anioł Pana wyszedł i poraził w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy; a gdy rano wstali ludzie, oto wszyscy leżeli jako trupy.

³⁷A Sennacheryb, król Asyrii, odszedł i powrócił, i przebywał w Niniwie.

³⁸A gdy się modlił w domu Nisrocha, boga swojego, Adrammelech i Szarezer, synowie jego, porazili go mieczem; a oni ujechali do ziemi Ararat. A Esarhaddon, syn jego, panował zamiast niego.