Isaiah 40

¹Pocieszajcie, pocieszajcie naród mój, mówi wasz Bóg.

²Mówcie łagodnie do serca Jerozolimy, wołajcie do niej, że jej czas ucisku się skończył, że jej kara jest zupełna; że została wynagrodzona z ręki Pana dwa razy za wszystkie swoje grzechy.

³Głos wołającego: Przygotujcie na pustkowziu drogę Pana, uczyńcie równą na nizinie ścieżkę dla Boga naszego.

⁴Niech każda dolina będzie podniesiona, a każda góra i wzgórze niech będą poniżone, a miejsca szorstkie niech będą równe, a pagórki niech się staną doliną,

⁵I chwała Pana będzie objawiona, i wszystko ciało zobaczy ją razem, gdyż usta Pana mówiły to.

⁶Głos mówiący: Wołaj! I powiedziałem: Czym mam wołać? Wszystko ciało jest trawą, a wszystka jego moc jak kwiat polny.

⁷Trawa więdnie, kwiat obumiera; gdyż duch Pana przechodzi nad nią: zaprawdę, lud jest trawą.

⁸Trawa więdnie, kwiat obumiera; ale słowo Boga naszego trwa na wieki.

⁹Ty, który zwiastujesz dobrą nowinę Sjonowi, wstąp na wysoką górę; ty, który zwiastujesz dobrą nowinę Jerozolimie, podnieś głos twój mocno; nie bój się, powiedz miastom Judy: Oto Bóg wasz!

¹⁰Oto Pan Bóg przyjdzie jako mocny, rządząc potęgą: oto ci, których wyzwolił, są z nim, i ci, których uczynił bezpiecznym, idą przed nim.

¹¹Będzie paść trzodę swoją jak pasterz owiec; ramieniem swoim zgromadzi ją, a jagnięta będzie nosił na piersi, łagodnie prowadząc rodniczące.

¹²W dłoni czyjej były mierzone wody? i kto potrafił wziąć nieba w rozprostarte palce? kto zmierzył pył ziemi miarą? kto zważył góry, a wzgórza położył na szalach?

¹³Przez kogo był kierowany duch Pana? albo kto był jego nauczycielem?

¹⁴Kto dał mu rady i objaśnił mu drogę słuszną? kto dał mu wiedzę, kierując go drogą mądrości?

¹⁵Oto narody są dla niego jak kropla wisząca z wiadra, i jak drobny pył na szalach: wyspy bierze jak pył drobny.

¹⁶I Liban nie wystarczy na opał, ani wszystkie jego zwierzęta na ofiarę spalenia.

¹⁷Wszystkie narody są przed nim jak nic; mniej niż nic, rzecz bez wartości.

¹⁸Komu tedy podobiecie Boga? albo co wystawicie jako porównanie z nim?

¹⁹Artysta robi wizerunek, a złotnik pokrywa go blachami złota i robi do niego wstęgi ze srebra.

²⁰Mądry artysta wybiera drzewo morwy przeznaczone do ofiary, drzewo, które się nie miękczyć; aby wizerunek był do niego przytwierdżony i się nie ruszał.

²¹Nie wiecie tego? nie doszło to do uszu waszych? nie głoszono wam tego od pierwszego czasu? nie zrozumieliście tego od podstawania ziemi?

²²On siedzi nad sklepieniem ziemi, a ludzie na niej są jak szarańcze; on rozciąga nieba jak namiot i przygotowuje je jak przybytek do mieszkania.

²³On czyni władców niczym; sędziów ziemi uczynia próżnością.

²⁴Dopiero co zostali posadzeni, dopiero co zostało zasiane ich nasienie na ziemi, a dopiero co zapuścili pierwiastki, gdy on wysyła na nich swój oddech i więdną, i wichura urywa ich jak suchą trawę.

²⁵Komu tedy jestem podobny? mówi Święty.

²⁶Podnieście oczy wasze wysoko i patrzcie: kto stworzył to? Ten, który wystawia uporządkowaną zastęp ich: który zna wszystkie ich imiona: przez czyjąż wielką moc, ponieważ jest mocny potęgą, wszystkie one stają na swoich miejscach.

²⁷Czemu mówisz, Jakubie, takie słowa, Israel: Oczy Pana nie patrzą na moją drogę, i mój Bóg nie zwraca uwagi na moją sprawę?

²⁸Nie wiecie tego? nie doszło to do uszu waszych? Bóg wieczny, Pan, Twórca końców ziemi, nigdy nie słabnie ani nie męczy się; nie ma zgłębienia jego mądrości.

²⁹On daje moc zmęczonym, zwielokrotniając siłę tego, który nie ma żadnej mocy.

³⁰Nawet młodzieńcy będą się osłabiali i znużą, a najlepsi z nich przyjdą do końca swojej mocy;

³¹Ale ci, którzy czekają na Pana, będą mieli nową moc; otrzymają skrzydła jak orły: biegnąc, nie będą się męczyli, i idąc, nie będą znużeni.