Isaiah 40

¹Pocieszajcie, pocieszajcie lud mój, mówi wasz Bóg.

²Przemówcie łagodnie do Jerozolimy i ogłoście jej, że jej ciężka służba została ukończona, że jej grzech został wyplacony, że otrzymała z ręki Pana podwójnie za wszystkie jej grzechy.

³Głos wołającego: „Na pustyni przygotujcie drogę dla Pana; czyńcie prostą na stepie ścieżkę dla Boga naszego.

⁴Każda dolina będzie podniesiona, każda góra i wzgórze będą poniżone; ziemia nierówna stanie się równa, a miejsca szorstkie staną się równiną.

⁵I chwała Pana będzie objawiona, i wszyscy ludzie zobaczą ją razem. Gdyż usta Pana przemówiły."

⁶Głos mówi: „Wołaj!" A ja powiedziałem: „Co mam wołać?" „Wszyscy ludzie są jak trawa, i cała ich wierność jest jak kwiaty na polu.

⁷Trawa więdnie i kwiaty opadają, bo duch Pana na nich wieje. Zaprawdę, lud jest trawą.

⁸Trawa więdnie i kwiaty opadają, ale słowo Boga naszego pozostaje na wieki."

⁹Wy, którzy niesiesie dobrą nowinę do Syjonu, wstąpcie na wysoką górę. Wy, którzy niesiesie dobrą nowinę do Jerozolimy, podnieście głos z okrzkiem, podnieście go, nie bójcie się; powiedzcie miastom Judy: „Oto Bóg wasz!"

¹⁰Oto Pan Bóg przychodzi z mocą, i rządzi mocnym ramieniem. Oto jego nagroda z nim, i jego zapłata poprzedza go.

¹¹On pasie stado swoje jak pasterz: gromadzi jagnięta w ramionach i nosi je blisko swego serca; łagodnie prowadzi rozrodzone samice.

¹²Kto zmierzył wody w dłoni swojej, albo rozprostą dłoni wymierzył niebiosa? Kto zamknął proch ziemi w koszyku, lub ważył góry na wadze i wzgórza na szalach?

¹³Kto pojął ducha Pana, albo poucza go jako jego doradca?

¹⁴Z kim się Pan radził, aby go oświecić, i kto go nauczył drogi sprawiedliwości? Kto go nauczył wiedzy, albo wskazał mu ścieżkę rozumienia?

¹⁵Zapewne narody są jak kropla w wiadrze; są uważane za kurz na szalach; on waży wyspy jakby były drobnym kurzem.

¹⁶Liban nie wystarczy na ogień ołtarza, ani jego zwierzęta nie wystarczą na ofiary całopalenia.

¹⁷Przed nim wszystkie narody są niczym; są uważane przez niego za bezwartościowe i mniejsze niż nic.

¹⁸Z kim więc będziecie porównywać Boga? Jakim obrazem go upodobnicie?

¹⁹Co do bałwanu, metalowiec go odlewa, a złotnik pokrywa go złotem i fabrykuje do niego srebrne łańcuchy.

²⁰Ten, kto jest zbyt biedny, aby przynieść taką ofiarę, wybiera drewno, które nie zgnije; szuka on pracownika wprawnego, aby ustawić bałwan, który się nie przewróci.

²¹Czyż nie wiecie? Czyż nie słyszeliście? Czyż wam to nie było powiedziane od początku? Czyż nie pojęliście to od założenia ziemi?

²²On siedzi na tronie ponad kręgiem ziemi, a jej mieszkańcy są jak szarańcze. On rozciąga niebiosa jak szydło, i rozpościera je jak namiot do mieszkania.

²³On sprowadza książąt do niczego i zmniejsza władców tego świata do niczego.

²⁴Ledwie są zasadieni, ledwie są zasiani, ledwie ich korzenie wchodzą w ziemię, a on na nich wieje i więdną, i wir powietrza unosi ich jak słomę.

²⁵„Do kogo mnie porównacie? Albo kto mi się równa?" mówi Święty.

²⁶Podnieście oczy wasze i patrzcie na niebiosa: Kto stworzył wszystko to? Ten, który wyprowadza wojsko gwiazd jedno po jednym i każdą z nich wzywa po imieniu. Ze względu na jego wielkość i potęgę, żaden z nich nie brakuje.

²⁷Dlaczego narzekasz, Jakóbie? Dlaczego mówisz, Izraelu: „Moja droga jest ukryta przed Panem; moja sprawa jest zaniedbana przez mojego Boga"?

²⁸Czyż nie wiecie? Czyż nie słyszeliście? Pan jest Bogiem wiecznym, Stwórcą krańców ziemi. On się nie zmęczy ani nie zniży, a jego rozumienie nikt nie pojmie.

²⁹On daje siłę zmęczonym i zwiększa moc słabych.

³⁰Nawet młodzieńcy się zmęczą i będą wyczerpani, i młodzi mężczyźni upadną;

³¹ale ci, którzy pokładają nadzieję w Panu, odnowią swoją siłę. Będą latać na skrzydłach jak orły; będą biegać i nie zmęczą się, będą chodzić i nie zemdleją.