Isaiah 42

¹Zie, Mijn knecht, Ik grijp hem aan, Mijn uitverkozene -- Mijn ziel heeft hem aanvaard, Ik heb Mijn Geest op hem gelegd, Gericht brengt hij aan de natiën voort.

²Hij schreeuwt niet, noch verheft zich, Ook doet hij niet zijn stem horen in de straat.

³Een gekneusd riet breekt hij niet, En gloeiend vlas dooft hij niet uit, Tot waarheid brengt hij gericht voort.

⁴Hij wordt niet zwak noch gekneusd, Tot hij gericht stelt op de aarde, En naar zijn wet wachten eilanden met hoop.

⁵Alzo sprak God, de HEER, Die de hemelen bereidt en uitspant, Die de aarde en haar voortbrengselen uitbreidt, Die adem geeft aan het volk daarop, En geest aan denen die daarin wandelen.

⁶Ik, de HEER, heb u geroepen in gerechtigheid, En Ik grijp uw hand aan en bewaak u, En Ik geef u tot verbond van een volk, En tot licht der natiën.

⁷Om de ogen der blinden te openen, Om de gevangene uit de gevangenis te brengen, Uit het huis der gevangenschap denen die in duisternis zitten.

⁸Ik ben de HEER, dit is Mijn naam, En Mijn eer geef Ik aan geen ander, Noch Mijn lof aan gesneden beelden.

⁹De vorige dingen, zie, zijn gekomen, En nieuwe dingen verklaar Ik, Voor dat zij opspruiten, maak Ik het u horen.

¹⁰Zingt aan de HEER een nieuw lied, Zijn lof van het einde der aarde, Gij die ter zee afdaalt, en haar volheid, Eilanden en hun bewoners.

¹¹De woestijn en haar steden verheffen de stem, De dorpen waar Kedar woont, Zingen doen de bewoners van Sela, Van de top der bergen roepen zij.

¹²Zij geven aan de HEER eer, En Zijn lof verklaren zij op de eilanden.

¹³De HEER gaat voort als een held. Als een krijgsman wekt Hij ijver op, Hij schreeuwt, ja, Hij gilt, Tegen Zijn vijanden toont Hij zich machtig.

¹⁴Ik heb lang gezwegen, Ik zwijg, Ik bedwing mij, Als een barende vrouw schreeuw Ik uit, Ik verwoes en verslind tegelijk.

¹⁵Ik maak bergen en heuvelen woest, En al hun gewas laat Ik verdorren, En rivieren maak Ik tot eilanden, En meren laat Ik opdrogen.

¹⁶En Ik leid de blinden op een weg die zij niet kenden, Op paden die zij niet kennen laat Ik hen treden, Ik maak het donkere plaats voor hen tot licht, En oneffen plaatsen tot vlakte, Dit zijn de dingen die Ik hun doe, En Ik verlaat hen niet.

¹⁷Teruggekeerd en zeer beschaamd, Zijn zij die op een gesneden beeld vertrouwen, Die tot een goten beeld zeggen: Gij zijt onze goden.

¹⁸Gij doven, hoort; en gij blinden, ziet.

¹⁹Wie is blind dan Mijn knecht? En doof als Mijn bode die Ik zend? Wie is blind als de vredezoeker, Ja, blind als de knecht van de HEER?

²⁰Veel dingen ziet gij, en gij neemt het niet waar, Het oor wordt geopend, en hij hoort niet.

²¹De HEER had behagen om Zijner gerechtigheid wil, Hij verheft de wet en maakt haar eerbaar.

²²En dit is een volk dat gegrepen en gerooid is, Alle in netten gestrikt, En in huizen van gevangenschap verborgen, Zij zijn tot roof geworden, En er is geen bevrijder, Tot buit, en niemand zegt: Geef terug.

²³Wie onder u geeft hieraan acht? Aanmerkt en hoort daarna?

²⁴Wie heeft Jacob tot roof gegeven, En Israël aan de rovers? Is het niet de HEER -- Hij tegen wien wij gezondigd hebben? Want zij hebben niet in Zijn wegen willen wandelen, Noch naar Zijn wet willen horen.

²⁵En Hij uitgiet op hem Zijn grimmigheid, Zijn toorn en de kracht des strijds, En het stelt hem in brand rondom, En hij weet het niet, En het brandt tegen hem, en hij neemt het niet ter harte!