Isaiah 48

¹Słuchajcie tego, domu Jakuba, którzy nazwani jesteście imieniem Izraela i wyszliście z wód Judy, którzy przysięgacie imieniem PANA i wspominacie Boga Izraela, ale nie w prawdzie ani w sprawiedliwości.

²Albowiem nazywają się miasta świętego i opierają się na Bogu Izraela; PAN zastępów jest jego imieniem.

³Od początku ogłosiłem rzeczy pierwsze; wyszły z moich ust i ukazałem je; uczyniłem je nagle, i się spełniły.

⁴Bo wiedziałem, że jesteś zawzięty, i że kark twój jest żelaznym ścięgnem, a czoło twoje miedziane;

⁵Głosiłem ci to od początku; zanim się stało, ukazałem ci to: aby nie mówiła: Bożek mój to uczynił, i posąg mój, i obraz mój, rozkazał to.

⁶Słyszałeś, zobacz to wszystko; czy nie ogłosicie tego? Pokazałem ci rzeczy nowe od tego czasu, rzeczy ukryte, których nie znałeś.

⁷Teraz są stworzone, nie od początku; nawet przed dniem, w którym ich nie słyszałeś; aby nie mówiła: Oto je znałem.

⁸Tak, nie słyszałeś; tak, nie znałeś; tak, od tego czasu twoje ucho nie było otwarte: bo wiedziałem, że będziesz działać bardzo zdradziecko i zwany byłeś przstępnym już z łona.

⁹Ze względu na moje imię powstrzymam gniew mój, i dla swojej chwały powściągnę się dla ciebie, aby cię nie wytracić.

¹⁰Oto, raziłem cię, lecz nie srebrem; wybrałem cię w piecu ucisku.

¹¹Ze względu na siebie, nawet ze względu na siebie samego uczynię to: bo jakże miałoby być splamione moje imię? i nie dam moiej chwały drugiemu.

¹²Posłuchajcie mnie, Jakubie i Izraelu, powołani moi; to ja jestem; ja jestem pierwszy, i ja jestem ostatni.

¹³Moja też ręka założyła fundamenty ziemi, a moja prawa ręka rozciągnęła niebiosa: gdy do nich przywołuję, stoją wszyscy razem.

¹⁴Zbierzcie się wszyscy i słuchajcie; który z nich ogłosił to? PAN go miłuje: uczyni swoją wolę na Babilonie, i jego ramię będzie na Chaldejczykach.

¹⁵Ja, tak, ja mówiłem; tak, powołałem go: przyprowadziłem go, i droga jego będzie szczęśliwa.

¹⁶Zbliżcie się ku mnie, słuchajcie tego; nie mówiłem w tajemnicy od początku; od czasu, gdy to było, tam jestem ja: i teraz Pan BÓG i Duch jego posłał mnie.

¹⁷Tak mówi PAN, Odkupiciel twój, Święty Izraela; ja jestem PAN, Bóg twój, który nauczam cię dla twojego pożytku, który wiodę cię drogą, którą powinieneś iść.

¹⁸O, gdybyś był posłuchał przykazań moich! wtedy byłby pokój twój jak rzeka, i sprawiedliwość twoja jak fale morskie:

¹⁹Potomstwo twoje też byłoby jak piasek, i potomkowie wnętrzności twojej jak jego żwir; imię jego nie byłoby wymazane ani zniszczone sprzed mnie.

²⁰Wyjdźcie z Babilonu, uciekajcie sprzed Chaldejczyków, głosem śpiewu ogłaszajcie to, mówcie, rozgłaszajcie aż do końca ziemi; mówcie: PAN odkupił sługę swego Jakuba.

²¹I nie pragnęli wody, gdy ich prowadził przez pustynie: wyprowadził im wodę ze skały: pęknął też skałę, i woda wypłynęła.

²²Nie ma pokoju, mówi PAN, dla niezbożnych.