Isaiah 49

¹Słuchajcie, wyspy, mnie; i uważajcie, ludy, z daleka: Pan wezwał mnie z łona matki; od wnętrzności matki mojej wspomniał o imieniu moim:

²i uczynił usta moje jak miecz ostry; w cieniu ręki swojej ukrył mnie: i uczynił mnie strzałą wypolerowaną; w kołczanie swoim trzymał mnie blisko:

³i rzekł do mnie: Jesteś sługą moim; Izraelu, w którym się będę chwalić.

⁴Lecz ja mówiłem: Na próżno pracowałem, moje siły na nic i daremność wydałem; jednak słuszność moja jest u Pana, a nagroda moja u Boga mojego.

⁵I teraz Pan, który mnie z łona matki utworzył, aby był sługą jego, aby Jakuba do niego przywrócił, i aby Izrael do niego zgromadzony był (albowiem godny jestem w oczach Pana, i Bóg mój stał się mocą moją);

⁶mówi: Rzeczą za małą jest, abyś był sługą moim, aby tylko pokolenia Jakubowe podnieść, i pozostałości Izraela przywrócić: dam cię też za światło Poganom, aby zbawienie moje było aż do krańca ziemi.

⁷Tak mówi Pan, Odkupiciel Izraela, i Święty jego, do tego, którego ludzie wzgardzają, do tego, którego naród nienawidzi, do sługi władców: Królowie będą widzieć i wstawać; książęta, i będą się kłaniać; z powodu Pana, który jest wierny, nawet Świętego Izraela, który cię wybrał.

⁸Tak mówi Pan: W czasie łaskawości wysłuchałem cię, i w dniu zbawienia wspomogłem cię; i cię strzegę, i dam cię za przymierze ludu, aby podnieść ziemię, aby dzielnice opustoszałe posiąść:

⁹mówiąc do tych, którzy w więzieniu: Wyjdźcie; do tych, którzy w ciemności: Pokażcie się. Pać się będą na drogach, i na wszystkich wysokościach nagich będzie ich pastwisko.

¹⁰Głodu ani pragnienia nie będą cierpieć; ani upał ani słońce ich nie będą biło: albowiem Ten, który się nad nimi zmiłuje, będzie ich prowadził, i do źródeł wód będzie ich przewodził.

¹¹I wszystkie góry moje uczynię drogą, i drogi moje będą wyniesione.

¹²Oto ci przychodzą z daleka; i oto ci z północy i z zachodu; i ci z ziemi Sinajskiej.

¹³Radujcie się, niebiosa; i weselcie się, ziemio; i wybuchajcie w śpiew, góry: albowiem Pan pocieszył lud swój, i będzie miał litość nad uciśnionymi jego.

¹⁴Lecz Sjon powiedział: Pan opuścił mnie, i Pan zapomniał o mnie.

¹⁵Czy zapomnieć może kobieta dziecka swego ssącego, aby się nie zlitowała nad synem łona swojego? owszem, one mogą zapomnieć, ale ja nie zapomnę o tobie.

¹⁶Oto wyryłem cię na dłoniach moich; mury twoje nieustannie przede mną.

¹⁷Synowie twoi spiszą się; ci, którzy cię niszczyli i ci, którzy cię pustoszyli, wyjdą od ciebie.

¹⁸Podnieś oczy swoje dokoła, i patrz: wszyscy ci zbierają się i przychodzą do ciebie. Jak żyję, mówi Pan, ty na pewno ubierzesz się w nich wszystkich, jak w ozdobę, i przepaszesz się nimi, jako panna.

¹⁹Albowiem pustkowia twoje i miejsca opustoszałe twoje, i ziemia twoja, która spustoszona była, teraz na pewno będzie dla mieszkańców zbyt ciasna, a ci, którzy cię pochłaniali, będą daleko.

²⁰Synowie twojej niedoli będą jeszcze mówić do uszu twoich: Miejsce jest dla mnie zbyt ciasne; ustąp mi, abym mieszkać mógł.

²¹Wtedy powiesz w sercu twoim: Któż mi ich spłodził? wszakże ja straciłam dzieci moje, i byłam samotna, wygnana, i błądziłam tam i sam; a ci gdzie byli?

²²Tak mówi Pan Bóg: Oto podniosę rękę moją do narodów, i sztandar mój postawię dla ludów; i będą nosić synów twoich w łonie, i córki twoje będą niesione na ramionach.

²³I królowie będą opiekunami twojej młodości, a królowe ich będą matkami twojej młodości: będą się kłaniać tobie twarzą do ziemi, i pył nóg twoich lizać będą; i poznasz, że Ja jestem Pan; i ci, którzy na mnie czekają, nie będą zawstydzeni.

²⁴Czy może być zabrany łup z rąk mocnego, czy przewiązani słusznie pojmani mogą być wyzwoleni?

²⁵Albowiem tak mówi Pan: Nawet pojmani mocnym będą uwolnieni, i łup od straszliwego będzie odebrany; bo się będę zmierzał z tym, który się zmierza z tobą, i dzieci twoje będę ratować.

²⁶I nakarmię tych, którzy cię uciśniają, ciałem własnym; i będą pijani krwią własną, jako słodkim winem: i cała cielesność pozna, że ja, Pan, jestem Zbawicielem twoim i Odkupicielem twoim, Mocny Jakuba.