Isaiah 49

¹Słuchajcie mnie, wyspy, i uważajcie, ludy z daleka. Pan od łona mnie powołał, od wnętrzności matki mojej uczynił wspomnienie imienia mego.

²I uczynił usta moje jak miecz ostry, w cieniu ręki swojej ukrył mnie, i uczynił mnie strzałą błyszczącą, w kołczanie swoim ukrył mnie.

³I rzekł do mnie: Sługą moim jesteś ty, Izraelu, w którym się wychwalam.

⁴A ja mówiłem: Na próżno pracowałem, siłę moją na nic i marność zużyłem, lecz mój sąd jest u Pana, a zapłata moja u Boga mego.

⁵A teraz rzekł Pan, który mnie kształtował od łona, aby był mu sługą, aby zawrócić Jakuba do niego - choć Izrael nie jest zgromadzony, przecież jestem zaszczycony w oczach Pana, i Bóg mój był moją siłą.

⁶I rzekł: Mało ci jest być mi sługą, aby przywrócić pokolenia Jakuba i ocalałych z Izraela przyprowadzić; dam cię za światło dla narodów, abyś był zbawieniem moim aż do krańców ziemi.

⁷Tak mówi Pan, Odkupiciel Izraela, jego Święty, do pogardzanego w duchu, do odrażającego się narodowi, do sługi władców: Królowie zobaczą i powstają, książęta i upadają w pokłon dla Pana, który jest wierny, dla Świętego Izraela, który cię wybrał.

⁸Tak mówi Pan: W czasie łaski wysłuchałem cię i w dniu zbawienia wspomogłem cię, i strzegę cię, i daję cię na przymierze ludu, aby wznieść ziemię i przywrócić dziedzictwa opustoszałe.

⁹Abyś rzekł pojmanym: Wyjdźcie, a tym w ciemności: Ukazujcie się. Na drogach będą paść, a na wszystkich wysokościach będą mieli paśnik.

¹⁰Nie będą łaknąć ani pragnąć, i nie uderzy ich żar ani słońce, bo ten, który ich lituje, będzie ich prowadzić i będzie ich poić przy źródłach wód.

¹¹I uczynię wszystkie góry moje drogą, a drogi moje będą wyniesione.

¹²Oto ci z daleka przychodzą, a ci z północy i od morza, a ci z ziemi Sinin.

¹³Radujcie się, niebiosa, weselcie się, ziemio, wybuczcie w śpiew, góry, bo Pan pocieszył lud swój i ubogich swoich będzie litować.

¹⁴A Sjon mówi: Pan mnie opuścił i Pan zapomniał o mnie.

¹⁵Czy może zapomnieć kobieta dziecka przy piersi, żeby się nie litować syna łona swojego? Ależ mogą zapomnieć, ale ja ciebie nie zapomnę.

¹⁶Oto na dłoniach moich wyryłem cię, mury twoje ciągle przede mną stoją.

¹⁷Przychodzą ci, którzy cię budują, przeciwko tobie powstają ci, którzy cię niszczą, wszyscy odchodzą od ciebie.

¹⁸Podnieś oczy twoje wokół i patrz, wszyscy się zgromadzili, przychodzą do ciebie. Jak żyję, mówi Pan, na pewno wszystkich ich jak ozdobę założysz i przywiążesz je sobie jak oblubienica.

¹⁹Bo puszcze twoje i spustoszałe miejsca twoje i ziemia zniszczeń twoich teraz bowiem są dla ciebie ciasne z powodu liczby mieszkańców, a ci, którzy cię niszczyli, odeszli daleko.

²⁰Jeszcze synowie twojego sieroctwa będą mówić ci do ucha: Miejsce jest dla mnie za wąskie, przesunę się - daj mi miejsce do zamieszkania.

²¹A ty powiesz w sercu twoim: Kto mi to zrodził? Ja zaś byłam bezdzietna i smutna, wygnana i odrzucona. Kto te dzieci dla mnie pielęgnował? A ja sama zostałam - skąd się te wzięły?

²²Tak mówi Pan Bóg: Oto podnoszę do narodów rękę moją i do ludów wywyższam sztandar mój, i przynieśli synów twoich na łonie, a córki twoje będą niesione na ramieniu.

²³I królowie będą ci ojcami chrzestnymi, a ich księżniczki mamkami twojmi, twarzą do ziemi pokłaniać się ci będą tobie i pył nóg twoich lizać będą, i poznasz, że ja jestem Pan, że ci, co we mnie nadzieję mają, nie będą zawstydzeni.

²⁴Czy moc będzie wzięta od mocarza? I czy pojmani sprawiedliwego będą wyzwoleni?

²⁵Bo tak mówi Pan: Nawet pojmani mocarza będą uwolnieni, i zdobycz tyrana będzie wyrwana, bo twojego przeciwnika zwalczę, a synów twoich zbawię.

²⁶I pożywić będę gniębicieli twoich ich własnym ciałem, i będą pić krew swoją jak nowe wino, a pozna wszystko ciało, że ja, Pan, jestem Zbawiciel twój i Odkupiciel twój, Mocny Jakuba.