Isaiah 51

¹Słuchajcie mnie, wy, którzy dążycie do sprawiedliwości i szukacie Pana: Patrzcie na skałę, z której byliście wydobyci, i na kamieniołom, z którego byliście wykuwani;

²patrzcie na Abrahama, waszego ojca, i na Sarę, która was rodziła. Gdy go wezwałem, był tylko jeden człowiek, a błogosławiłem mu i uczyniłem go licznym.

³Pan na pewno pocieszy Syjon i obdarzy współczuciem wszystkie jego ruiny; uczyni jego pustynie jak Eden, jego nieużytki jak ogród Pana. Radość i wesele znajdą się w niej, dziękczynienie i dźwięk śpiewu.

⁴Słuchajcie mnie, mój narodzie; posłuchajcie mnie, mój pokoleniu: Poučenie będzie pochodzić ode mnie; moja sprawiedliwość stanie się światłem dla narodów.

⁵Moja sprawiedliwość zbliża się szybko, moje zbawienie się zbliża, a moje ramię przyczyni się do sprawiedliwości dla narodów. Wyspy będą patrzeć na mnie i czekać z nadzieją na moje ramię.

⁶Podniescie wasze oczy ku niebiom, patrzcie na ziemię poniżej; niebiosa znikną jak dym, ziemia będzie się zużywać jak szata, a jej mieszkańcy będą umierać jak muchy. Ale moje zbawienie będzie trwać na wieki, moja sprawiedliwość nigdy nie zawiedzie.

⁷Słuchajcie mnie, wy, którzy znacie to, co słuszne, lud, który przyjąłem moją naukę do serca: Nie bójcie się pogardy zwykłych śmiertelników ani nie lękajcie się ich obelg.

⁸Albowiem mól je pożre jak szatę; robak je pochłonie jak wełnę. Ale moja sprawiedliwość będzie trwać na wieki, moje zbawienie przez wszystkie pokolenia.

⁹Obudź się, obudź się, ramię Pana, oblecz się w moc! Obudź się, jak w dawnych czasach, jak w pokoleniach przeszłości. Czyż nie ty przeciąłeś Rahaba na kawałki, czyż nie ty przebił to potwora?

¹⁰Czyż nie ty wysuszyłeś morze, wody wielkiej głębiny, i uczyniłeś drogę w głębiach morza, aby odkupieni mogli przejść?

¹¹Ci, których Pan uwolnił, powrócą. Wejdą do Syjonu ze śpiewem; wieczna radość wieńczyć będzie ich głowy. Wesele i radość dopadną ich, a smutek i westchnienie uciekną.

¹²Jam, nawet Ja, jestem ten, który ciebie pocieszam. Kim jesteś ty, że boisz się zwykłych śmiertelników, ludzi, którzy są tylko trawą,

¹³że zapominasz Pana, swojego Stwórcę, który rozciąga niebiosa i kładzie fundamenty ziemi, że żyjesz w nieustannym strachu każdego dnia z powodu gniewu tyrana, który pragnie zniszczenia? Gdzie więc jest gniew tyrana?

¹⁴Prędko będą uwolnieni więźniowie, którzy się gardzą; nie będą umierać w swojej więzieniu, ani im będzie brakować chleba.

¹⁵Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg, który wzburzam morze tak, że jego fale szumią — Pan Zastępów jest jego imię.

¹⁶Włożyłem moje słowa w twoją usta i ukryłem cię w cieniu mojej ręki — Ja, który ustalił niebiosa, który położył fundamenty ziemi i który mówi do Syjonu: „Jesteście moim ludem".

¹⁷Obudź się, obudź się! Powstań, Jeruzalemo, ty, która piłaś z ręki Pana czaszę Jego gniewu, ty, która wychłonęłaś aż do dna czarę, która oszałamia ludzi.

¹⁸Spośród wszystkich dzieci, które urodziła, nie było żadnego, który by ją prowadził; spośród wszystkich dzieci, które wychowała, nie było żadnego, który by ją wziął za rękę.

¹⁹Te podwójne nieszczęścia spadły na ciebie — kto może ciebie pocieszać? — zniszczenie i zagłada, głód i miecz — kto może ciebie pocieszyć?

²⁰Twoje dzieci omdlały; leżą na każdym rogu ulicy, jak antylopa schwytana w sieć. Są napełnione gniewem Pana, naganą twojego Boga.

²¹Przeto słuchajcie tego, ty nieszczęsna, upojona, ale nie winem.

²²Tak mówi twój Suwerenny Pan, twój Bóg, który broni swojego ludu: „Oto zabrałem z twojej ręki czaszę, która ciebie oszałamiała; z czary mojego gniewu już jej nie będziesz pić.

²³Dam ją w ręce twoich katów, którzy mówili do ciebie: „Padnij na twarz, abyśmy po tobie przeszli". I ty uczyniłeś swój grzbiet jak ziemię, jak ulicę do przechodzenia".