Isaiah 62

¹Om Zions wil zal ik niet zwijgen, en om Jerusalems wil zal ik niet rusten, totdat haar gerechtigheid uitgaat als glans, en haar verlossing als een brandende lamp.

²En de heidenen zullen uw gerechtigheid zien, en alle koningen uw heerlijkheid; en gij zult genoemd worden met een nieuwe naam, welke de mond des HEREN zal noemen.

³Gij zult ook een kroon der heerlijkheid zijn in de hand des HEREN, en een koninklijk diadeem in de hand uws Gods.

⁴Gij zult niet meer genoemd worden Verlaten; en uw land zal niet meer genoemd worden Woest; maar gij zult genoemd worden Hephzibah, en uw land Beula; want de HERE heeft lust aan u, en uw land zal getrouwd zijn.

⁵Want gelijk een jonge man een maagd trouwt, alzo zullen uw zonen u trouwen; en gelijk de bruidegom zich over de bruid verblijdt, alzo zal uw God zich over u verblijden.

⁶Ik heb wachters op uw muren gesteld, o Jerusalem, die geen oogenblik des daags noch der nachts zwijgen zullen; gij, die des HEREN gedenkt, zwijgt niet,

⁷En geeft hem geen rust, totdat Hij Jerusalem stelle, en totdat Hij Jerusalem maak tot een lofzang op aarde.

⁸De HERE heeft gezworen bij zijn rechterhand en bij de arm zijner sterkte: Ik zal uw graan niet meer tot spijze aan uw vijanden geven, en de zonen der vreemdelingen zullen uw wijn niet drinken, waarvoor gij gearbeid hebt.

⁹Maar die het ingezameld hebben, zullen het eten, en de HERE roemen; en die het bijeengebracht hebben, zullen het drinken in de voorhoven mijner heiligheid.

¹⁰Gaat door, gaat door de poorten; bereidt den weg des volks; werpt op, werpt op den steenweg; zuivert uit de stenen; heft een banier op voor het volk.

¹¹Ziet, de HERE heeft het verkondigd tot het einde der aarde: Zegt der dochter Zion: Ziet, uw verlossing komt; ziet, zijn loon is met Hem, en zijn werk voor Hem.

¹²En zij zullen hen noemen: Het heilig volk, De verlesten des HEREN; en gij zult genoemd worden: Gezocht, Een niet verlaten stad.