Isaiah 63

¹Któż to przychodzi z Edomu, w szatach barwnych z Botsry? Ten, który świetnie się przedstawia w odzież, kroczący w wielkości swojej mocy? Ja, który mówię w sprawiedliwości, potężny do zbawienia.

²Dlaczego jesteś czerwony w swojej odzież, i szaty twoje jak u tego, który deptał w kadzi wina?

³Wytarłem tłochnię samotnie; i z ludów nie było nikogo przy mnie: owszem, deptałem ich w moim gniewie i miażdżyłem ich w moim oburzeniu; a ich krew życiowa rozpryskała się na moich szatach, i poplamiłem całą moją odzież.

⁴Albowiem dzień pomsty był w moim sercu, a rok moich odkupionych przyszedł.

⁵Patrzyłem, i nie było nikogo, kto by mógł pomóc; i dziwiłem się, że nie było nikogo, kto by mógł wspomóc: przeto ramię moje samemu przywiodło mi zbawienie; a mój gniew, on mnie wspierał.

⁶Deptałem ludy w moim gniewie i uczyniłem ich pijanymi w moim oburzeniu, i wylałem ich krew życiową na ziemię.

⁷Wspominać będę o miłościach Pana, i o pochwałach Pana, według wszystkiego, co Pan nam uczynił, i o wielkiej dobroci dla domu Izraela, którą im uczynił według swoich miłosierdziach, i według wielkości swoich miłości.

⁸Albowiem powiedział: Są zaprawdę moim ludem, dziećmi, które nie będą postępować fałszywie: i stał się im Zbawicielem.

⁹We wszystkich ich troskach był on w troskach, i anioł jego oblicza zbawił ich: w swojej miłości i w swojej litości odkupił ich; i nosił ich i dźwigał ich wszystkie dni starożytne.

¹⁰Lecz oni się zbuntowali i zasmucili ducha jego Świętego: przeto zwrócił się, aby być im nieprzyjacielem, i sam walczył przeciw nim.

¹¹Wtedy wspomniał dni starożytne, Mojżesza i jego ludu, mówiąc: Gdzie jest ten, który wywiódł ich z morza z pasterzami jego stada? gdzie jest ten, który włożył ducha jego Świętego w pośród nich?

¹²Ten, który sprawił, że ramię jego chwalne szło po prawicy Mojżesza? Ten, który podzielił wody przed nimi, aby sobie uczynić wieczne imię?

¹³Ten, który prowadził ich przez głębie, jak konia na pustyni, tak że się nie potykali?

¹⁴Jak bydło, które schodzi do doliny, duch Pana dał im odpoczynek; tak ty prowadziłeś twój lud, aby sobie uczynić sławne imię.

¹⁵Spójrz z nieba i zobacz z siedziby swojej świętości i swojej chwały: gdzie jest twój gorliwość i twoje mocarne czyny? pragnienie twojego serca i twoje miłosierdzie powstrzymane wobec mnie.

¹⁶Albowiem ty jesteś naszym Ojcem, choć Abraham nas nie zna, a Izrael nas nie uznaje: ty, Panie, jesteś naszym Ojcem; Odkupiciel nasz od wieków jest twoim imieniem.

¹⁷O Panie, dlaczego pozwalasz nam błądzić od swoich dróg, i zatwardzasz nasze serce od twojej bojaźni? Powróć dla dobra swoich sług, dla pokoleń swojej spuścizny.

¹⁸Twoim świętym ludem posiadał je krótko: nasi przeciwnicy zdeptali twoją świątynię.

¹⁹Staliśmy się jak ci, nad którymi nigdy nie panowałeś, jak ci, którzy nie byli nazwani twoim imieniem.