Isaiah 9

¹W czasach dawnych uniżył ziemię Zabulona i ziemię Neftalego, ale później ją chwalebnie podniósł na drodze morskiej, po drugiej stronie Jordanu, Galileę pogan.

²Lud, który chodziła w ciemności, ujrzała wielkie światło, a dla tych, którzy mieszkali w krainie najgłębszej nocy, światło jaśnieje.

³Uczyniłeś ich niezmiernie uradowanymi, pomnożając ich radość. Cieszą się przed Tobą jako ludzie cieszą się w czasie żniw, albo gdy dokonują podziału łupów wojennych.

⁴Bowiem przez Twoją rękę złamało się jarzmo na jego szyi i pręt na jego plecach, nawet pręt jego okrutnego pana, jako w dniu Midian.

⁵Bowiem każdy but wojownika z jego hałaśliwym krokiem i szata przesiąknięta krwią będą spalone, pokarmem pożaru.

⁶Bowiem dziecko nam się urodziło, syn nam został dany; a panowanie złożyło się na jego ramionach; a nazwano Go Mądrym Przewodnikiem, Mocnym Bogiem, Ojcem na wieki, Księciem Pokoju.

⁷Wzrostu jego panowania i pokoju nie będzie końca, na tronie Dawida i w jego królestwie; aby je umocnić, wspierając je mądrą radą i sprawiedliwością, teraz i na wieki. Przez ustalone postanowienie Pana zastępów to się spełni.

⁸Pan wysłał słowo do Jakuba, a ono spadło na Izraela;

⁹I cały lud doświadczy tego, nawet Efraim i męża z Samarii, którzy mówią z dumą swych wyniosłych serc,

¹⁰Cegły runęły, ale wzniesiemy budowle z wyciosanego kamienia; morwy są powalane, ale zastąpimy je cedrami.

¹¹Dlatego Pan umocnił wrogów Izraela, napędzając ich do wojny przeciwko niemu;

¹²Aram na wschodzie, a Filistyni na zachodzie, którzy napadli na Izraela z otwartymi ustami. Za to wszystko jego gniew się nie odwrócił, ale jego ręka ciągle się wyciąga.

¹³Ale serce ludu nie zwróciło się ku Temu, który posłał na nich karę, i nie modlili się do Pana zastępów.

¹⁴Dlatego Pan zabrał z Izraela głowę i ogon, wysokiego i niskiego, w jeden dzień.

¹⁵Człowiek czczony i odpowiedzialny jest głową, a prorok, który uczy fałszywie, jest ogonem.

¹⁶Bowiem przewodnicy ludu tego są przyczyną jego zboczenia z drogi właściwej, a ci, którzy są przez nich prowadzeni, dochodzą do zniszczenia.

¹⁷Dlatego Pan nie będzie miał rozkoszy w ich młodzieńcach, ani litości nad ich wdowami i dziećmi bez ojców; bowiem wszyscy są wrogami Boga i złoczyńcami, a głupie słowa wychodzą z każdych ust. Za to wszystko jego gniew się nie odwrócił, ale jego ręka ciągle się wyciąga.

¹⁸Bowiem zło paliło się jak ogień; jeżyny i ciernie były spalone; gęste lasy zajęły się ogniem, wznosząc się w ciemne obłoki dymu.

¹⁹Ziemia stała się ciemna z gniewu Pana zastępów: lud był jak ci, którzy jedzą ludzkie mięso.

²⁰Po prawicy człowiek odcinał kawałki i ciągle głodował; po lewicy człowiek spożywał posiłek, ale nie miewał dość; żaden człowiek nie miał litości nad swoim bratem; każdy spożywał mięso swojego bliźniego.

²¹Manasses jadł Efraima, a Efraim Manassesa; i razem napadali na Judę. Za to wszystko jego gniew się nie odwrócił, ale jego ręka ciągle się wyciąga.