Jeremiah 8

¹Te dien tijd, een uitspraak van de HEERE, zullen zij de beenderen der koningen van Juda brengen, En de beenderen zijner vorsten, En de beenderen der priesters, En de beenderen der profeten, En de beenderen der inwoners van Jerusalem, Uit hun graven,

²En zullen dezelve uitspreiden voor de zon, en voor de maan, En voor heel het heir der hemelen, die zij hebben liefgehad, En die zij hebben gediend, En die zij zijn achternagegaan, En die zij hebben gezocht, En voor welke zij zich hebben neergebogen, Zij zullen niet worden verzameld, noch begraven, Zij zullen drek worden op het aardoppervlak.

³En de dood zal worden verkoren boven het leven Door al het overblijfsel dat van dit boze geslacht is overgebleven, In al de plaatsen waar ik hen heb verdreven, Een uitspraak van de HEERE der Heerscharen.

⁴En gij zult tot hen zeggen: Zo zegt de HEERE, Vallen zij, en staan niet op? Keert hij terug, en keert niet weder?

⁵Waarom is dit volk van Jerusalem afgevallen Met een eeuwige afvalligheid? Zij hebben zich aan bedrog vastgeklampt, Zij hebben geweigerd terug te keren.

⁶Ik heb gelet, ja, ik heb gehoord, Zij spreken niet wat recht is, Niemand heeft berouw gehad over zijn boosheid, Zeggende: Wat heb ik gedaan? Een ieder keert zich tot zijn wegen, Als een paard voortsnelt in de slag.

⁷Ook de ooievaar aan de hemel kent haar tijden, En de tortelduif, en de zwaluw, en de kraanvogel, Hebben de tijd van hun komst in acht genomen, En mijn volk heeft het oordeel der HEERE niet gekend.

⁸Hoe zegt gij: Wij zijn wijs, En de wet der HEERE is bij ons? Waarachtig, zie, de valse pen der schriftgeleerden heeft het onwaar gemaakt.

⁹De wijzen zijn beschaamd geworden, Zij zijn verschrikt en gevangen genomen, Zie, tegen een woord der HEERE hebben zij zich verzet, En welke wijsheid hebben zij?

¹⁰Daarom zal ik hun vrouwen aan anderen geven, Hun akkers aan verkrijgers, Want van de kleinste zelfs tot de grootste, Een ieder jaagt naar oneerlijke winst, Van profeet zelfs tot priester, een ieder bedriegt.

¹¹En zij genezen de breuk der dochter mijns volks licht, Zeggende: Vrede, vrede! en er is geen vrede.

¹²Zij schaamden zich, toen zij gruwel bedreven! Ja, zij schamen zich volstrekt niet, En errotsen kennen zij niet, Daarom zullen zij vallen onder de vallenden, In de tijd van hun bezoekiing zullen zij struikelen, zegt de HEERE.

¹³Ik zal hen gansch wegnemen, een uitspraak der HEERE, Er zijn geen druiven aan de wijnstok, Ja, er zijn geen vijgen aan de vijgeboom, En het blad is verwelkt, En hetgeen ik hun heb gegeven, zal van hen heengaan.

¹⁴Waarom zitten wij stil? Verzamelt u, en laat ons naar de versterkte steden gaan, En laat ons daar zwijgend blijven, Want de HEERE onze God heeft ons doen zwijgen, Ja, Hij doet ons drinken water der gal, Want wij hebben tegen de HEERE gezondigd.

¹⁵Wij zien uit naar vrede -- en er komt geen goed, Naar een tijd van genezing, en zie, schrik.

¹⁶Van Dan wordt het snorren zijner paarden gehoord, Van de stem der gehinnik zijner sterken paarden beeft het ganse land, En zij komen en verteren het land en zijn volheid, De stad en de inwoners daarvan.

¹⁷Want zie, Ik zend onder u slangen, Adders zonder bezwering, En zij zullen u bijten, een uitspraak der HEERE.

¹⁸Mijn troost in mij is droefheid, Mijn hart is ziek in mij.

¹⁹Zie, de stem van het geroep der dochter mijns volks uit een land van verre, Is de HEERE niet in Zion? is haar koning niet in haar? Waarom hebben zij Mij geprikkeld met hun gesneden beelden, Met de ijdelheden van den vreemde?

²⁰De oogst is voorbij, de zomer is geëindigd, En wij -- wij zijn niet verlost geworden.

²¹Over de breuk der dochter mijns volks ben ik gebroken, Ik ben in duisternis, verbijstering heeft mij bevangen.

²²Is er geen balsem in Gilead? Is daar geen genezer? Waarom dan is de gezondheid der dochter mijns volks niet herrezen?