Job 12

¹I odpowiedział Job i mówił:

²Zapewne wy jesteście ludem, a mądrość umrze z wami.

³Lecz ja mam rozum równie dobrze jak wy; nie jestem gorszy od was; albowiem kto nie zna takich rzeczy?

⁴Jestem przedmiotem szyderstwa swojego bliźniego, ja który wzywam Boga, a On mi odpowiada; sprawiedliwy i szczery człowiek jest wyśmiany.

⁵Ten, który gotów jest popaść w nieszczęście, jest pogardzan w myśli tego, który żyje w spokoju, jak lampa.

⁶Namioty rozbójników mają się dobrze, i ci, którzy drażnią Boga, są bezpieczni; bowiem Bóg dostarcza im obfitości.

⁷Lecz zapytaj się teraz zwierząt, a ciebie nauczą; i ptaki powietrzne, a ci ci powiadają tobie:

⁸Albo mów do ziemi, a ciebie nauczy; i ryby morskie wypowiadają tobie.

⁹Któż nie wie ze wszystkich tych rzeczy, że ręka Pańska uczyniła to?

¹⁰U którego w ręce jest dusza każdej żywej rzeczy, i oddech wszelkiego człowieka.

¹¹Czy ucho nie rozróżnia słów? i usta nie smakują potrawy?

¹²U starców jest mądrość; a w długości dni rozum.

¹³U Niego jest mądrość i moc; u Niego rada i rozum.

¹⁴Oto On burzy, a nie może być zbudowane znowu; zamyka człowieka, a nie ma otwarcia.

¹⁵Oto On wstrzymuje wody, a wysychają; posyła je, a przewracają ziemię.

¹⁶U Niego jest moc i mądrość; oszukany i oszukiwacz należą do Niego.

¹⁷On prowadzi doradców w rozgromieniu, i sędziów czyni głupcami.

¹⁸On rozwią więzy królów, i przepasuje ich biodra pasem.

¹⁹On prowadzi książąt w rozgromieniu, i obalacmocnych.

²⁰On odbiera mowę zaufanym, i rozum odbiera starcom.

²¹On wyznawał pohańbę książętom, i osłabia siłę mocnych.

²²On odkrywa rzeczy głębokie z ciemności, i wydobywa na światło cień śmierci.

²³On mnoży narody, i niszczy je; On rozszerza narody, i znowu je zawęża.

²⁴On odbiera serce wodzów ludu ziemi, i każe im błądzić na pustyni, gdzie nie ma drogi.

²⁵Oni macają się w ciemności bez światła, i On każe im kołysać się jak pijanemu człowiekowi.