Job 12

¹I odpowiedział Job i powiedział: --

²Zaiste -- wy jesteście tym ludem, a z wami umiera mądrość.

³Mam też serce jak wy, nie upadłem bardziej niż wy, i u kogo nie ma rzeczy podobnych?

⁴Jestem pośmiewiskiem dla swego przyjaciela: "Woła do Boga, i On mu odpowiada," Pośmiewiskiem jest sprawiedliwy doskonały.

⁵Pochodnia -- wzgardzana w myślach bezpiecznych, Przygotowana dla tych, którzy się potykają nogami.

⁶W pokoju są namioty złodziei, i ci, którzy drażnią Boga, mają pewność siebie, On, w którego rękę Bóg dostarczył.

⁷A jednak, zapytaj się, błagam ciebie, zwierzęcia, a ono ci pokaże, I ptaków niebieskich, A one ci opowiedzą:

⁸Lub rozmawiaj z ziemią, a ona ci pokaże, I ryby morskie opowiedzą ci:

⁹Kto z wszystkiego tego nie poznał, że ręka Pańska uczyniła to?

¹⁰W którego ręce jest oddech każdej żywej rzeczy, I duch całego ciała człowieka.'

¹¹Czy ucho nie osądza słów? A podniebienie nie smakuje pokarmu dla siebie?

¹²U bardzo starych jest mądrość, A długością dni rozumienie.

¹³U Niego są mądrość i moc, U Niego rada i rozumienie.

¹⁴Oto On burzy, a nie będzie wzniesione, Zamyka przeciwko człowiekowi, A nie będzie otwarte.

¹⁵Oto On zatrzymuje wody, a wysychają, I wysyła je, a przewracają ziemię.

¹⁶U Niego są siła i mądrość, Jego są oszukany i oszukujący.

¹⁷Powodując, że doradcy idą w grabież, I sędziów czyni głupakami.

¹⁸Kajdany królów rozwiązuje, I więź wiąże im na lędźwiach.

¹⁹Powodując, że słudzy idą w grabież, I mocnych obala.

²⁰Odwracając usta stałych, I rozsądek starych zabiera.

²¹Wylewając pohardę na książęta, I pas możliwych osłabia.

²²Wyciągając rzeczy głębokie z ciemności, A wyciąga na światło cień śmierci.

²³Wynoszący narody, a Ich niszczy, Rozciągając narody, a uspakaja je.

²⁴Odwracając serce Głów ludu ziemi, I powoduje, że błądzą W próżni -- nie ma drogi!

²⁵Czują ciemność, a nie światło, On powoduje, że błądzą jak pijak.