Job 14

¹Sterfelijke mensen, uit vrouwen geboren, zijn van weinige dagen en vol van ellende.

²Zij schieten op als bloemen en verwelken; als voorbijgaande schaduwen duren zij niet voort.

³Richt gij uw oog op hen? Zult gij hen voor u brengen ter oordeling?

⁴Wie kan het zuivere uit het onzuivere brengen? Niemand!

⁵De dagen van een mens zijn bepaald; gij hebt het getal zijner maanden vastgesteld en hebt grenzen gesteld die hij niet kan overschrijden.

⁶Wendde uw blik van hem af en laat hem met rust, totdat hij zijn tijd heeft vervuld als een dagloner.

⁷Want voor een boom is er nog hoop: wordt hij omgehakt, dan spruit hij weer uit en dragen zijn nieuwe scheuten geen gebrek.

⁸Wanneer zijn wortels oud worden in de aarde en zijn stronk sterft in de grond,

⁹zal hij bij de geur van water uitlopen en scheuten voortbrengen als een plant.

¹⁰Maar een mens sterft en verdwijnt; hij geeft de geest op en bestaat niet meer.

¹¹Zoals het water uit een meer verdwijnt en een rivierbedding droogt en uitdroogt,

¹²zo legt hij zich neer en staat niet op; totdat de hemelen niet meer zijn, zullen de mensen niet ontwaken of uit hun slaap worden gewekt.

¹³O, dat gij mij in het graf zou verbergen en mij zou verborgen houden totdat uw toorn voorbijgaat! O, dat gij mij een tijd zou stellen en mij dan zou gedenken!

¹⁴Als iemand sterft, zal hij weer leven? Al de dagen van mijn moeizame arbeid zal ik wachten totdat mijn vernieuwing komt.

¹⁵Gij zult roepen en ik zal u antwoorden; gij zult verlangen naar het schepsel dat uw handen hebben gemaakt.

¹⁶Stellig zult gij dan mijn schreden tellen, maar mijn zonde niet in het oog houden.

¹⁷Mijn overtredingen zullen verzegeld zijn in een zak; gij zult mijn zonde bedekken.

¹⁸Maar zoals een berg wegvalt en afbrokkelt en zoals een rots uit zijn plaats wordt verplaatst,

¹⁹zoals water stenen uitsleet en stortvloeden de aarde wegspoelen, zo vernietigde gij de hoop van een mens.

²⁰Gij overmeestert hem voor goed en hij is weg; gij verandert zijn gelaat en zendt hem weg.

²¹Of zijn kinderen worden vereerd, hij weet het niet; of zij worden vernederd, hij ziet het niet.

²²Hij voelt slechts de pijn van zijn eigen lichaam en rouwt alleen om zichzelf.