Job 14

¹Een mens, geboren van een vrouw! Van weinige dagen, en vol van moeite!

²Als een bloem is hij voortgegaan, en wordt afgesneden, En hij vlucht als een schaduw en blijft niet staan.

³Ook -- op dit hebt Gij Uw ogen geopend, En brengt Gij mij in oordeel met U.

⁴Wie brengt iets reinigs voort uit iets onreinigs? niet één.

⁵Indien bepaald zijn zijn dagen, Het getal van zijn maanden is bij U, Zijn grens hebt Gij gesteld, En hij gaat er niet voorbij;

⁶Wenddet Uw blik van hem af, opdat hij rusten moge, Tot hij, als een dagloner, zijn dag geniet.

⁷Want er is hoop voor een boom, indien het wordt omgehakt, Dat het weer verandert, Dat zijn tere loot niet ophoudt.

⁸Indien zijn wortel oud wordt in de aarde, En zijn stam sterft in het stof,

⁹Bij de geur van water bloeit het op, En draagt vruchten als een plant.

¹⁰En een mens sterft, en wordt zwak, En de mens vergaat, en waar is hij?

¹¹Wateren zijn weggevloeid uit een zee, En een rivier wordt woest en droog.

¹²En een mens heeft zich ter neder gelegd, en staat niet op, Tot het vergaan van de hemelen waken zij niet, Noch worden zij uit hun slaap gewekt.

¹³O dat Gij mij in Sheol zou verbergen, Mij verborgen houden tot de wending van Uw toorn, Voor mij een grens stellen, en mij gedenken.

¹⁴Indien een mens sterft -- zal hij herleven? Al de dagen van mijn strijd wacht ik, tot mijn verandering komt.

¹⁵Gij roept, en ik -- ik antwoord U; Naar het werk van Uw handen hebt Gij verlangen.

¹⁶Maar nu telt Gij mijn stappen, Gij waakt niet over mijn zonde.

¹⁷Verzegeld in een zak is mijn overtreding, En Gij naait mijn ongerechtigheid toe.

¹⁸En toch, een vallende berg wordt uitgeput, En een rots wordt van zijn plaats verplaatst.

¹⁹Wateren hebben stenen afgesleten, Hun uitstortingen spoelen het stof der aarde weg, En de hoop van de mens hebt Gij verwoest.

²⁰Gij overmeestert hem voor altijd, en hij gaat heen, Hij verandert zijn gelaat, En Gij zendt hem weg.

²¹Zijn zonen worden geëerd, en hij weet het niet; En zij zijn klein, en hij let er niet op.

²²Slechts -- zijn vlees doet voor hem pijn, En zijn ziel rouwt voor hem.'