Job 14

¹Człowiek, którego rodzila kobieta, żyje krótko i pełen jest zmartwień.

²Wynika jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie trwa.

³I na takiego otwierasz Twoje oczy, i sprowadzasz go z sobą do sądu?

⁴Któż może wydać czystość z nieczystości? Nikt.

⁵Ponieważ jego dni są wyznaczone, liczba jego miesięcy jest u Ciebie, i wyznaczyłeś mu granice, których przekroczyć nie może;

⁶Odwróć się od niego, aby odpoczął, aż wypełni, jak najemnik, swoje dni.

⁷Bo jest nadzieja dla drzewa; jeśli zostanie ścięte, znowu wypuści pędy, i młody jego gałąź nie uschnie.

⁸Choć jego korzeń starzeje się w ziemi, i jego pień umiera w glebie;

⁹Jednak od woni wody wypuści pędy, i wyniesie gałęzie jak roślina.

¹⁰Ale człowiek umiera i leży bez władzy; umarł człowiek, i gdzie on jest?

¹¹Jak wody znikają z morza, i rzeka wysycha i pustoszeje;

¹²Tak człowiek kładzie się i nie powstaje; dopóki nie będzie nieba, nie przebudzi się, ani nie zostanie podniesiony ze snu swego.

¹³O, gdybyś mnie ukrył w Szeolu, gdybyś mnie chował w tajemnicy, aż minie Twój gniew, gdybyś mi wyznaczył czas i wspomniał o mnie!

¹⁴Jeśli człowiek umrze, czy znowu będzie żył? Przez wszystkie dni mojej ciężkiej pracy czekałbym, aż przyjdzie moja zmiana.

¹⁵Ty byś wołał, a ja bym Ci odpowiadał; pragnąłbyś dzieła rąk swoich.

¹⁶Ale teraz liczysz moje kroki; czy nie obserwujesz mego grzechu?

¹⁷Moja nieprawość jest zapieczętowana w worku; Ty zapieczętowujesz moje występki.

¹⁸Ale góra upadająca rozpada się; skała zostaje przesunięta ze swego miejsca;

¹⁹Woda drąży kamienie; jej potoki zmywają ziemię; tak niszczysz nadzieję człowieka.

²⁰Na zawsze możesz przeciwko niemu, a on przechodzi; zmieniasz jego oblicze i posyłasz go precz.

²¹Jego synowie dochodzą do honoru, a on nie wie o tym; są poniżeni, a on tego nie czuje.

²²Lecz jego ciało cierpi bół; jego dusza w nim żałuje.